Veel Amsterdamse bejaarde Turken en Marokkanen hebben geen internet. Hoe kunnen zij de weg nog vinden in een steeds meer gedigitaliseerde samenleving. Doet Amsterdam wel genoeg voor haar digibeten?
AMSTERDAM - “Heeft iedereen internet? Nog niet, hè?”, lacht computerleraar Jerry Augustin van de christelijke vrijwilligersorganisatie House of Charity, tegen de vijf senioren die braaf achter hun beeldscherm zitten. De computers staan in de kelder van de Kolenkitkerk. Aan de muur hangt een vaandel met de tekst “Jesus risen exalted one”.
“Hij doet het niet en ik heb toch op Internet Explorer gedrukt”, zegt de een.
“Je moet ook twee keer klikken”, adviseert de ander.
De ouderen – van Surinaamse, Antilliaanse, Indische en Nederlandse komaf – hebben de grootste moeite om internet op te starten tijdens hun vierde computerles. De meesten hebben voordat deze cursus van start ging nog nooit achter een pc gezeten. Lees verder op de site van Nieuw Amsterdams Peil.
dinsdag 27 oktober 2009
maandag 19 oktober 2009
Griffier: stukken ambtenaren vaak “niet te begrijpen”
Sjoukje Alta, griffier in Amsterdam Oud-West, voert een verbeten strijd tegen de onbegrijpelijke ambtenarenstukken. Spelfouten, herhalingen, warrige formuleringen – de raadsleden kunnen er vaak geen touw aan vastknopen. Maar na vijf jaar is Alta aan de winnende hand.
AMSTERDAM – “Hoe vaak?”
Twee vrouwen – een met een bijpassende knalroze pruik – spreken alle passerende deelraadsleden en ambtenaren aan. Ze staan voor het stadsdeelkantoor van Oud-West. De deelraadsvergadering kan ieder moment beginnen.
De vrouwen houden de verbouwereerde politici en ambtenaren een roze-met-rood “flappertje” voor – een papieren vouwbloem, ook wel “vogelsnaveltje” genoemd, waarmee giechelende meisjes zich vroeger op het schoolplein ledig hielden. Voor wie het niet meer weet: op de vraag “Hoe vaak?” moest het slachtoffer een getal tussen 1 en 8 noemen. Bij ieder getal stond dan een korte boodschap – Ik wil een kusje of Jij bent stom.
Maar op de flappertjes van deze twee dames van de griffie staan geen liefdesboodschappen, maar tips voor ambtenaren en politici.
Lees verder op de site van Nieuw Amsterdams Peil.
AMSTERDAM – “Hoe vaak?”
Twee vrouwen – een met een bijpassende knalroze pruik – spreken alle passerende deelraadsleden en ambtenaren aan. Ze staan voor het stadsdeelkantoor van Oud-West. De deelraadsvergadering kan ieder moment beginnen.
De vrouwen houden de verbouwereerde politici en ambtenaren een roze-met-rood “flappertje” voor – een papieren vouwbloem, ook wel “vogelsnaveltje” genoemd, waarmee giechelende meisjes zich vroeger op het schoolplein ledig hielden. Voor wie het niet meer weet: op de vraag “Hoe vaak?” moest het slachtoffer een getal tussen 1 en 8 noemen. Bij ieder getal stond dan een korte boodschap – Ik wil een kusje of Jij bent stom.
Maar op de flappertjes van deze twee dames van de griffie staan geen liefdesboodschappen, maar tips voor ambtenaren en politici.
Lees verder op de site van Nieuw Amsterdams Peil.
donderdag 8 oktober 2009
'ITB voor alle buurten'
,,Bij de mantelzorg hebben we de output niet gerealiseerd. Daar staat tegenover dat we bij de ITB jeugd juist hebben overgepresteerd.’’ Een blonde dame – gestifte lippen, paars colbertje - geeft een presentatie over het welzijnswerk van Civic in de raadszaal van Zeeburg. Ze knippert niet eens met haar ogen.
,,Wat is ITB?’’ roept iemand vanuit de zaal.
,,U heeft helemaal gelijk: individuele trajectbegeleiding. Sorry hoor, ik ben ook zo gewend aan al dat jargon’’, excuseert de dame zich.
,,En wat mag dat dan wel niet zijn?’’ mompelt een PvdA-raadslid naast mij. Jongeren helpen met het aflossen van hun schulden en ze begeleiden naar studie of werk. Dat leid ik althans af uit de rest van de presentatie.
Het is niet de eerste keer dat ik mij moet inspannen om het verhaal te volgen. Termen als WMO, OKC, OA, SR, AMW en OW vullen de sheets van de powerpointpresentatie. Het lukt me niet om alles te ontcijferen. En niet alleen jargon is afgekort. Zo staat IB voor Indische Buurt.
Dit is een Politieke Avond. Zo probeert Zeeburg haar bewoners op informele wijze bij de politiek te betrekken. Elke maand zijn er 'informatieve sessies' over van alles en nog wat. Raadsleden kunnen presentaties bezoeken om hun mening te vormen. In dit geval over het welzijnswerk van Civic. Vaak staan er meer sessies tegelijk op het programma. Vanavond is er in de trouwzaal een presentatie over de herinrichting van het Timorplein en de Borneostraat. Burgers en ambtenaren zijn ook van harte welkom. Na afloop kunnen politieke partijen met hun fractie vergaderen. Vooraf kunnen burgers hun zegje doen in de ‘sprekershoek’. Hierbij wel enigszins gehinderd door de techniek. Er is een draadloze microfoon, maar die moet je onbeweeglijk voor je mond houden. Anders weigert ie dienst.
Ondanks dat is D66-fractievoorzitter Erik Terheggen enthousiast over de Politieke Avond. Hij heeft de sessie over Civic in goede banen geleid. In het begin was hij sceptisch over dit soort avonden. Inspreken was al makkelijk genoeg, dacht hij. Hij vreesde bovendien dat raadsleden op Politieke Avonden teveel aan het woord zouden zijn. Maar het is hem reuze meegevallen.
Vanavond is het in ieder geval redelijk druk en de bewoners komen ook aan bod. Bij de discussie over Civic waren zo’n 35 mensen aanwezig. Omdat het geen vergadering was, was het voor mij lastig om politici en ambtenaren van ‘gewone burgers’ te onderscheiden. Maar die waren er zeker. Zo mopperde een groepje jongeren met accent over de gebrekkige begeleiding van Civic toen ze iets met rap wilden opzetten. Ze leken mij nogal bozig, maar ze kwamen Terheggen na afloop bedanken, vertelt hij. ,,Ze zijn toch blij dat ze hun punt mochten maken. Ze voelen zich gehoord, denk ik.’’
Er is wel een nadeel: een Politieke Avond is geen officiële vergadering. Niemand maakt een verslag. Er worden dus geen besluiten genomen. Dat betekent dat je eigenlijk niet meer zeggen dan: ,,We nemen het mee.’’
Maar toch. Er komen burgers! Bij de presentatie over de Borneostraat heeft de griffier het geturfd. De verhouding politici-ambtenaren-burgers was eenderde-eenderde-eenderde. Keurig verdeeld!
===
In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de Politieke Avond in Zeeburg van 6 oktober.
Stadsdeelraad
PvdA (9)
VVD (4)
GroenLinks (3)
SP (3)
D66 (2)
Dagelijks bestuur
Fatima Elatik (PvdA, voorzitter)
Nico Papineau Salm (PvdA)
Dennis Straat (VVD)
Jan Hoek (GroenLinks)
,,Wat is ITB?’’ roept iemand vanuit de zaal.
,,U heeft helemaal gelijk: individuele trajectbegeleiding. Sorry hoor, ik ben ook zo gewend aan al dat jargon’’, excuseert de dame zich.
,,En wat mag dat dan wel niet zijn?’’ mompelt een PvdA-raadslid naast mij. Jongeren helpen met het aflossen van hun schulden en ze begeleiden naar studie of werk. Dat leid ik althans af uit de rest van de presentatie.
Het is niet de eerste keer dat ik mij moet inspannen om het verhaal te volgen. Termen als WMO, OKC, OA, SR, AMW en OW vullen de sheets van de powerpointpresentatie. Het lukt me niet om alles te ontcijferen. En niet alleen jargon is afgekort. Zo staat IB voor Indische Buurt.
Dit is een Politieke Avond. Zo probeert Zeeburg haar bewoners op informele wijze bij de politiek te betrekken. Elke maand zijn er 'informatieve sessies' over van alles en nog wat. Raadsleden kunnen presentaties bezoeken om hun mening te vormen. In dit geval over het welzijnswerk van Civic. Vaak staan er meer sessies tegelijk op het programma. Vanavond is er in de trouwzaal een presentatie over de herinrichting van het Timorplein en de Borneostraat. Burgers en ambtenaren zijn ook van harte welkom. Na afloop kunnen politieke partijen met hun fractie vergaderen. Vooraf kunnen burgers hun zegje doen in de ‘sprekershoek’. Hierbij wel enigszins gehinderd door de techniek. Er is een draadloze microfoon, maar die moet je onbeweeglijk voor je mond houden. Anders weigert ie dienst.
Ondanks dat is D66-fractievoorzitter Erik Terheggen enthousiast over de Politieke Avond. Hij heeft de sessie over Civic in goede banen geleid. In het begin was hij sceptisch over dit soort avonden. Inspreken was al makkelijk genoeg, dacht hij. Hij vreesde bovendien dat raadsleden op Politieke Avonden teveel aan het woord zouden zijn. Maar het is hem reuze meegevallen.
Vanavond is het in ieder geval redelijk druk en de bewoners komen ook aan bod. Bij de discussie over Civic waren zo’n 35 mensen aanwezig. Omdat het geen vergadering was, was het voor mij lastig om politici en ambtenaren van ‘gewone burgers’ te onderscheiden. Maar die waren er zeker. Zo mopperde een groepje jongeren met accent over de gebrekkige begeleiding van Civic toen ze iets met rap wilden opzetten. Ze leken mij nogal bozig, maar ze kwamen Terheggen na afloop bedanken, vertelt hij. ,,Ze zijn toch blij dat ze hun punt mochten maken. Ze voelen zich gehoord, denk ik.’’
Er is wel een nadeel: een Politieke Avond is geen officiële vergadering. Niemand maakt een verslag. Er worden dus geen besluiten genomen. Dat betekent dat je eigenlijk niet meer zeggen dan: ,,We nemen het mee.’’
Maar toch. Er komen burgers! Bij de presentatie over de Borneostraat heeft de griffier het geturfd. De verhouding politici-ambtenaren-burgers was eenderde-eenderde-eenderde. Keurig verdeeld!
===
In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de Politieke Avond in Zeeburg van 6 oktober.
Stadsdeelraad
PvdA (9)
VVD (4)
GroenLinks (3)
SP (3)
D66 (2)
Dagelijks bestuur
Fatima Elatik (PvdA, voorzitter)
Nico Papineau Salm (PvdA)
Dennis Straat (VVD)
Jan Hoek (GroenLinks)
maandag 5 oktober 2009
En weer terug naar de stadsdeelraden...
Omdat ik erg benieuwd was naar de openbare verhoren van de Enquêtecommissie Noord/Zuidlijn, veroorloofde ik me een column over het verhoor van Job Cohen. Vanaf deze week ga ik weer verder met mijn rondje langs alle stadsdeelraden. Morgen ga ik naar de politieke avond van Zeeburg.
Cohen geeft college
,,Als burgemeester zit ik niet overal bovenop als een kleuterjuffrouw’’, bijt Job Cohen de leden van de enquêtecommissie Noord/Zuidlijn toe.
De burgervader geeft op de laatste dag van de openbare verhoren college over de taken van de benoemde burgemeester. De commissieleden willen graag weten of de hij wel voldoende de regie nam. Ze stellen hem vragen als:
,,Hoe vaak werd er in het college van B&W gesproken over de Noord/Zuidlijn?’’
Cohen: ,,Eerst wil ik als het mag iets zeggen over de rol van de burgemeester.’’ Uit het betoog dat volgt blijkt dat deze zich inhoudelijk niet al te veel met de politiek bemoeit.
Commissie: ,,Dank u wel. We beschouwen dit als een inleiding. Kunt u misschien antwoord geven op de vraag?’’
Cohen: ,,Met enige regelmaat.’’
Ziehier in een notendop de collegestof die Cohen voor de commissie in petto heeft. De benoemde burgemeester heeft binnen het gemeentebestuur,,een beperkte inhoudelijke rol’’. Wethouders wisten ook niet altijd alles, maar dat is logisch. Zij moesten als ,,amateurs’’ immers varen op het oordeel van deskundigen. En die waren het vaak met elkaar oneens. Tja, dat maakt die hele Noord/Zuidlijn – een ,,slagader van de Randstad’’ - tot een ,,verduiveld ingewikkeld project’’. En de gemeente was ondertussen een ,,lerende organisatie’’.
Wat indruk op mij maakt is de sfeer in de collegezaal. Er hangt iets in de lucht. Dat begint al voor Cohen plaatsneemt in de Boekmanzaal. De rode stoeltjes raken langzaam vol met journalisten, politici en een enkele geïnteresseerde burger. De tafel waar straks de commissieleden achter plaatsnemen, heeft een rood kleed en fleurige bloemstukken. Alsof er ieder moment een feestmaal kan worden opgediend. En dan heb je het afzetlint dat de verhoortafel van de publieke tribune scheidt. (Zouden ze bang zijn dat het podium wordt bestormd?)
Iets voor half tien verschijnt Job Cohen. Ruim vijf minuten beflitsen acht fotografen hem. De burgervader gaat zitten en wacht op de commissie. Hij wiebelt met zijn voet.
Dan komen de commissieleden binnen: ,,Meneer Cohen, van harte welkom.’’
En springt iedereen op zodat de burgemeester kan beloven dat hij de waarheid spreekt.
De commissieleden zijn allemaal keurig gekleed, zonder dat het verschil tussen SP- en VVD-netjes helemaal verdwijnt. De heftig met zijn handen sprekende commissievoorzitter Maurice Limmen (CDA) neemt samen met Pauline Buurma-Haitsma (VVD) het verhoor af. Op een gegeven moment zegt Cohen dat hij wel behoefte heeft aan een tweede kopje koffie. Dat komt eraan. PvdA’er Frank de Wolf probeert om zichtbaar te blijven als de dame met koffiekannen voorbijkomt om iedereen bij te schenken.
Ondanks dat de commissieleden – de studenten op het college bestuurskunde van de burgemeester– braaf luisteren, stellen zij ook uiterst kritische vragen.
Waren de 150 vragen van de gemeenteraad geen teken dat de raad onvoldoende werd geïnformeerd?
Hadden Cohen geen signalen bereikt dat de metrolijn duurder kon worden?
Enzovoort…
En als de burgemeester zijpaadjes dreigt te bewandelen, verzoekt Limmen hem om de vragen directer te beantwoorden. Het is een college waar de professor niet verantwoordelijk is voor de orde in de zaal.
Meer lezen? Zie onder meer het dossier op de site van Het Parool en het profiel van commissievoorzitter Maurice Limmen op napnieuws.nl
De burgervader geeft op de laatste dag van de openbare verhoren college over de taken van de benoemde burgemeester. De commissieleden willen graag weten of de hij wel voldoende de regie nam. Ze stellen hem vragen als:
,,Hoe vaak werd er in het college van B&W gesproken over de Noord/Zuidlijn?’’
Cohen: ,,Eerst wil ik als het mag iets zeggen over de rol van de burgemeester.’’ Uit het betoog dat volgt blijkt dat deze zich inhoudelijk niet al te veel met de politiek bemoeit.
Commissie: ,,Dank u wel. We beschouwen dit als een inleiding. Kunt u misschien antwoord geven op de vraag?’’
Cohen: ,,Met enige regelmaat.’’
Ziehier in een notendop de collegestof die Cohen voor de commissie in petto heeft. De benoemde burgemeester heeft binnen het gemeentebestuur,,een beperkte inhoudelijke rol’’. Wethouders wisten ook niet altijd alles, maar dat is logisch. Zij moesten als ,,amateurs’’ immers varen op het oordeel van deskundigen. En die waren het vaak met elkaar oneens. Tja, dat maakt die hele Noord/Zuidlijn – een ,,slagader van de Randstad’’ - tot een ,,verduiveld ingewikkeld project’’. En de gemeente was ondertussen een ,,lerende organisatie’’.
Wat indruk op mij maakt is de sfeer in de collegezaal. Er hangt iets in de lucht. Dat begint al voor Cohen plaatsneemt in de Boekmanzaal. De rode stoeltjes raken langzaam vol met journalisten, politici en een enkele geïnteresseerde burger. De tafel waar straks de commissieleden achter plaatsnemen, heeft een rood kleed en fleurige bloemstukken. Alsof er ieder moment een feestmaal kan worden opgediend. En dan heb je het afzetlint dat de verhoortafel van de publieke tribune scheidt. (Zouden ze bang zijn dat het podium wordt bestormd?)
Iets voor half tien verschijnt Job Cohen. Ruim vijf minuten beflitsen acht fotografen hem. De burgervader gaat zitten en wacht op de commissie. Hij wiebelt met zijn voet.
Dan komen de commissieleden binnen: ,,Meneer Cohen, van harte welkom.’’
En springt iedereen op zodat de burgemeester kan beloven dat hij de waarheid spreekt.
De commissieleden zijn allemaal keurig gekleed, zonder dat het verschil tussen SP- en VVD-netjes helemaal verdwijnt. De heftig met zijn handen sprekende commissievoorzitter Maurice Limmen (CDA) neemt samen met Pauline Buurma-Haitsma (VVD) het verhoor af. Op een gegeven moment zegt Cohen dat hij wel behoefte heeft aan een tweede kopje koffie. Dat komt eraan. PvdA’er Frank de Wolf probeert om zichtbaar te blijven als de dame met koffiekannen voorbijkomt om iedereen bij te schenken.
Ondanks dat de commissieleden – de studenten op het college bestuurskunde van de burgemeester– braaf luisteren, stellen zij ook uiterst kritische vragen.
Waren de 150 vragen van de gemeenteraad geen teken dat de raad onvoldoende werd geïnformeerd?
Hadden Cohen geen signalen bereikt dat de metrolijn duurder kon worden?
Enzovoort…
En als de burgemeester zijpaadjes dreigt te bewandelen, verzoekt Limmen hem om de vragen directer te beantwoorden. Het is een college waar de professor niet verantwoordelijk is voor de orde in de zaal.
Meer lezen? Zie onder meer het dossier op de site van Het Parool en het profiel van commissievoorzitter Maurice Limmen op napnieuws.nl
Nieuw Amterdams Peil
Tot en met 23 oktober maken we met onze opleiding weer het onvolprezen internetmagazine Nieuw Amsterdams Peil. Ik schreef tot nu toe de volgende artikelen:
Burendag: kneuterige commercie
Douwe Egberts probeert buren morgen voor het vierde jaar samen aan de koffie te krijgen. Kenners betwijfelen of Nederlands grootste koffiemaker zich echt bekommert om sociale samenhang.
AMSTERDAM - Morgen kan de goede buur zijn hart weer ophalen. Op ten minste zestig plaatsen in Amsterdam kan hij multicultureel eten, sporten of picknickbankjes maken. Douwe Egberts organiseert dan voor de vierde keer Burendag. Dat doet de koffiemaker sinds vorig jaar met het Oranje Fonds. Beide menen dat zo de sociale samenhang in de buurt kan verbeteren. Initiatiefnemer Douwe Egberts hoopt het aantal deelnemers van vorig jaar (500.000) dit jaar te kunnen verbeteren. Lees verder.
Herbert Raat: de strateeg van de Stopera
Herbert Raat, volgens veel journalisten de ‘beste voorlichter’ van het Amsterdamse stadhuis, heeft zijn pijlen gericht op het wethouderschap voor de VVD in Amstelveen. En dan moet de mannetjesmaker zichzelf gaan maken.
AMSTERDAM - Een lange, blonde man in pak komt zachtjes de Amsterdamse raadzaal binnen. Hij glijdt achter enkele journalisten langs en gaat zitten op de perstribune. Hij luistert geconcentreerd naar de raadsvergadering, licht naar voren leunend om de woorden nog beter in zich op te nemen. Af en toe fluistert hij wat tegen de man naast hem. Of kijken ze samen op het schermpje van een hippe telefoon. Zijn gezicht vormt op zulke momenten een brede lach. Na een tijdje vertrekt hij even geruisloos als hij is gekomen. Lees verder.
Groeten uit Bos en Lommer
Bewoners van Bos en Lommer mogen meedenken over hun nieuwe stadsdeel: West. Wat neem je mee en wat laat je achter? Houd het vooral concreet is de opdracht. “We willen ons thuisvoelen zegt niet zoveel”
AMSTERDAM - Maarten Voster (“oud-bestuurder in Westerpark”) staat in pak voorin de halfvolle raadszaal van het Amsterdamse stadsdeel Bos en Lommer. Zijn voorhoofd glimt van het zweet. Het is woensdagavond en de bewoners zijn uitgenodigd om de zin ‘Ik word West en ik neem mee…’ af te maken. Deze zin staat op een glimmende ansichtkaart met foto’s en de tekst ‘groeten uit stadsdeel Bos en Lommer!’ Lees verder.
Burendag: kneuterige commercie
Douwe Egberts probeert buren morgen voor het vierde jaar samen aan de koffie te krijgen. Kenners betwijfelen of Nederlands grootste koffiemaker zich echt bekommert om sociale samenhang.
AMSTERDAM - Morgen kan de goede buur zijn hart weer ophalen. Op ten minste zestig plaatsen in Amsterdam kan hij multicultureel eten, sporten of picknickbankjes maken. Douwe Egberts organiseert dan voor de vierde keer Burendag. Dat doet de koffiemaker sinds vorig jaar met het Oranje Fonds. Beide menen dat zo de sociale samenhang in de buurt kan verbeteren. Initiatiefnemer Douwe Egberts hoopt het aantal deelnemers van vorig jaar (500.000) dit jaar te kunnen verbeteren. Lees verder.
Herbert Raat: de strateeg van de Stopera
Herbert Raat, volgens veel journalisten de ‘beste voorlichter’ van het Amsterdamse stadhuis, heeft zijn pijlen gericht op het wethouderschap voor de VVD in Amstelveen. En dan moet de mannetjesmaker zichzelf gaan maken.
AMSTERDAM - Een lange, blonde man in pak komt zachtjes de Amsterdamse raadzaal binnen. Hij glijdt achter enkele journalisten langs en gaat zitten op de perstribune. Hij luistert geconcentreerd naar de raadsvergadering, licht naar voren leunend om de woorden nog beter in zich op te nemen. Af en toe fluistert hij wat tegen de man naast hem. Of kijken ze samen op het schermpje van een hippe telefoon. Zijn gezicht vormt op zulke momenten een brede lach. Na een tijdje vertrekt hij even geruisloos als hij is gekomen. Lees verder.
Groeten uit Bos en Lommer
Bewoners van Bos en Lommer mogen meedenken over hun nieuwe stadsdeel: West. Wat neem je mee en wat laat je achter? Houd het vooral concreet is de opdracht. “We willen ons thuisvoelen zegt niet zoveel”
AMSTERDAM - Maarten Voster (“oud-bestuurder in Westerpark”) staat in pak voorin de halfvolle raadszaal van het Amsterdamse stadsdeel Bos en Lommer. Zijn voorhoofd glimt van het zweet. Het is woensdagavond en de bewoners zijn uitgenodigd om de zin ‘Ik word West en ik neem mee…’ af te maken. Deze zin staat op een glimmende ansichtkaart met foto’s en de tekst ‘groeten uit stadsdeel Bos en Lommer!’ Lees verder.
Abonneren op:
Posts (Atom)
Posts
