Sinterklaas in Almere

In november woonde ik de intocht van Sinterklaas bij in Almere. Voor mijn studie maakte ik daarvoor de onderstaande reportage.

‘Nu hebben de kinderen wel genoeg gezien’

Door: Paula van Rooij

Almere - 15 nov. - ‘Kunnen de volwassenen gaan zitten? Dan kunnen de kinderen Sinterklaas straks goed zien,’ zegt Jeroen ‘Klokhuis’ Kramer via de speakers tegen de mensen die aanwezig zijn bij de intocht van Sinterklaas in de haven van Almere. Een groepje studenten gaat braaf zitten, maar niemand volgt het goede voorbeeld. Sterker nog: twee mannen van een jaar of 30 weigeren botweg. Ze komen uit Utrecht en gaan al tien jaar naar de landelijke intocht van Sinterklaas. ‘Zolang die ouders hun kinderen niet van hun schouders halen, blijf ik mooi staan. Anders zie ik Sinterklaas nooit.’

Rond het middaguur staat een enorme mensenmassa op de kade van de Havenkom die wordt omringd door moderne hoekige huizen. Onder hen ouders met kinderen, maar ook verrassend veel volwassenen zonder excuus. Ze wachten op de stoomboot. Ze duwen en dringen. Ook ouders en grootouders hebben weinig oog voor het belang van de kinderen. Zo beveelt een vrouw met kort grijs haar een zekere Isabella om van de schouders van haar vader af te komen. Vervolgens pakt ze de hand van het blonde meisje stevig beet en sleurt haar mee naar voren. Hierbij stuiten ze op een muur van mensen. Die gaan heus niet zomaar opzij. Isabella huilt hartverscheurend.

Dan komt de stoomboot in zicht. Hoewel, in zicht: met een beetje moeite is de mast te ontwaren. Tergend langzaam meert de boot aan. Als Sint Nicolaas om een uur of half één voet aan wal heeft gezet, schudt hij enkele kinderhanden. Daarna bestijgt hij zijn trouwe schimmel Amerigo. Het nut van een paard is evident. ‘Nu snap ik waarom Sinterklaas een paard heeft. Anders ziet hij niks,’ roept de een. ‘Nu hebben de kinderen wel genoeg gezien. Laat ze gaan zitten. Dan kunnen de volwassenen even kijken,’ roept een ander. Sinterklaas begint intussen onzichtbaar voor de meesten met een tocht te paard door de stad.

Onder het groepje studenten dat bereid was om te gaan zitten om het zicht van de kleine kinderen te verbeteren bevindt zich Erik. Hij studeert bouwkunde in Eindhoven en komt uit Almere. Als kind ging hij altijd naar de intocht van Sinterklaas in Almere Haven. Hij heeft afgesproken met studiegenoten Bastiaan en Barbara en schoolvriend Bram. Hij wilde het graag meemaken dat de Sint de stad van zijn kindertijd aandeed. Hij heeft echter amper wat gezien. Deze landelijke intocht steekt schraal af tegen zijn jeugdherinneringen. En nu is Sint alweer vertrokken voor een rondrit door de stad. Deze zal hem uiteindelijk naar de Markt brengen.

De studenten besluiten daarom om hun geluk op de Markt te beproeven. Wellicht zien ze daar wat meer van Sint en zijn Pieten. Via een paar kronkelige woonerven nemen ze een short cut. Binnen vijf minuten zijn ze op de Markt. Sinterklaas zal daar aan het einde van zijn tocht op een podium plaatsnemen om door de kinderen te worden toegejuicht. De Markt is een vierkant pleintje met een paar bomen, omringd door treurige nieuwbouwwinkels. Naast de bomenrij rechts van het podium staat een videoscherm. Daarop zien de studenten hoe Sinterklaas door de stad trekt en wat er op het podium gebeurt. Ze kunnen ook direct op het podium kijken. De afstand tussen de studenten en het podium is hooguit dertig meter. Toch kost het ze veel moeite om te begrijpen wat er daar gebeurt. De speakers die aan de bomen en lantaarnpalen naast het podium zijn vastgemaakt, zijn namelijk maar naar één kant gericht. En dat is nou net de kant waar de vrienden niet staan. Uiteindelijk begrijpen ze dat Jeroen met een Piet op zoek is naar een geschikte stoel voor Sinterklaas.

Ondanks de geestdrift van de kinderen die wel kunnen zien en horen wat er op het podium gebeurt, is het in de nabije omgeving van de twintigers maar een dooie boel. Om de stemming erin te krijgen zetten Erik cum suis blijmoedig Zie ginds komt de stoomboot in. De reactie valt tegen. Vijf ouders en hun kinderen zingen mee. Omdat Erik niet te spreken is over deze respons zingt hij ook Sinterklaas kapoentje en Zwarte Piet ging uit fietsen. Het animo van de ouders en kinderen om mee te zingen neemt alleen maar verder af. Hierop snoeren ook zijn vrienden hem de mond onder het mom ‘Je moet je moment kennen’.

Inmiddels is het dringen weer begonnen. Sinterklaas nadert namelijk vanaf de Marktgracht het podium. Als hij van zijn schimmel stapt, slagen de studenten er in om een glimp van de Sint op te vangen. Bastiaan en Barbara maken zelfs enkele foto’s van de goedheiligman. Sint wordt daarna hartelijk begroet door Jeroen en burgemeester Jorritsma. Blijkbaar hebben ze toch nog een stoel voor Sinterklaas gevonden. Wat er verder op het podium gebeurt is, is voor de vrienden niet te volgen. Toch lastig: Sint zonder geluid. Hierop besluiten ze maar te vertrekken. Zo hopen ze de grootste drukte in de pendelbussen voor te zijn. Vandaag hebben ze voor de tweede keer in hun leven het geloof in Sinterklaas verloren.