Gras

Uilenstede op een druilerige decembermiddag. Het natte gras tussen de Amstelveense studentenflats ligt er verlaten bij. ’s Zomers is dat wel anders. Dan zitten tientallen twintigers er te barbecuen. De gemeente wil die gezelligheid graag faciliteren en plaatste daarom gisteren twee bankjes met barbecuegelegenheid op het gras. Alleen hoe ga je op die bankjes zitten als je van het verbodsbordje ernaast niet op het gras mag lopen?

Een telefoontje naar de gemeente dan maar. Een ambtenaar legt uit: ,,Je mag gewoon op die bankjes zitten, hoor. Dat bordje moet een vergissing zijn. Ik ga erachteraan.’’

UPDATE: De gemeente heeft het bordje inmiddels verwijderd.

West wil ‘de beste eenheidsworst’

,,Het wordt een uitdaging om niet alleen naar die ene procent die toch wel zijn stem laat horen te luisteren’’, zegt Bram van Els, de raadsvoorzitter van stadsdeel De Baarsjes op de conferentie Op Weg Naar Stadsdeel West.

De voorzitter van de Speeltuinvereniging Columbusplein springt dan ook op, zodra hij daarvoor de kans krijgt. ,,De mensen die hier in de zaal zitten komen hier niet voor zichzelf. Ze vertegenwoordigen meer dan 1400 mensen.’’

Applaus!

Zo’n 1400 bewoners namen in september de moeite om – al dan niet online– hun mening te spuien over het nieuwe stadsdeel West. En vanavond is de grote finale in Podium Mozaïek. Het is weliswaar druk, maar de meeste aanwezigen zijn actief in buurtcomités, adviesraden of verenigingen. Van Els is hartstikke blij met deze bewoners, maar ze staan niet gelijk aan de bevolking van het hele stadsdeel, denkt hij.

De conferentie heeft inderdaad een ‘ons-kent-ons’-gehalte. Zelfs de presentator die deze en voorgaande avonden aan elkaar praatte, begint mensen te herkennen. ,,Ah, ik hoor een bekende stem. Meneer Tesink, zegt u het maar’’, roept hij energiek.

Toch is Podium Mozaïek met zo’n driehonderd aanwezigen afgeladen vol en zijn de stoutste verwachtingen van de organisatie overtroffen. ,,Het grote kapitaal van de betrokkenheid van de bewoners’’ moet ook dus zeker mee naar het nieuwe stadsdeel, zeggen Van Els en zijn collegaraadsvoorzitters uit Oud-West en Westerpark in koor. Het is ze tijdens deze avonden sowieso opgevallen hoeveel positieve punten iedereen uit de stadsdelen wil meenemen.

Ook een stadsdeelbestuuder en hoge ambtenaar komen naar voren om te vertellen hoe het staat met de voorgang van de fusie. Ze willen vooral ,, geen eenheidsworst, tenzij het de beste eenheidsworst is’’, grapt stadsdeelbestuurder Martien Kuitenbrouwer. De bewoners moeten zich ondanks de groei van het stadsdeel thuis blijven voelen in de buurt. Hoe de bestuurders dat precies voor zich zien, blijft onduidelijk. Zo studeren ze nog op de vraag welke loketten straks openblijven. En als bewoners met verlanglijstjes voor de toekomst komen, verontschuldigt Kuitenbrouwer zich beleefd lachend: ,,Daar gaat het volgende stadsdeelbestuur over.’’

Dan is het de beurt aan de bewoners. Ze kunnen elkaar leren kennen bij discussies over onder meer sport, media, kunst, welzijn en het beïnvloeden van de politiek. Een zogenaamde ‘flapmeester’ – genoemd naar de flap-overs waar men zich rondschaart – leidt de discussies. Bij een van de flap-overs ontstaat een discussie over de taak van de flapmeester:

,,Het is niet mijn taak om met u te praten. U moet met elkaar in gesprek’’, zegt de man in het gele overhemd.

,,We moeten toch toetsen of onze wensen reëel zijn?’’ klagen de bewoners.

Het galmt nogal in Podium Mozaïek. Daardoor kunnen de bewoners elkaar soms slecht verstaan. Gelukkig hebben ze er een oplossing voor gevonden. Naarmate de avond vordert, verzamelen steeds meer betrokken burgers zich bij de bar een verdieping lager. Prima, want zo leren ze elkaar pas echt kennen, constateert een organisatrice.

Dit is een impressie van de conferentie Op Weg naar Stadsdeel West van 29 oktober.
Ook leuk: de indruk van Standup Musician Bart Kiers van deze avond.

Frogers bron van inspiratie bij begrotingsdebat

,,Speciaal voor de medewerkers van de pers die dat allemaal mooi kunnen opschrijven. Oh, ze zijn er niet meer. Dat had ik niet gezien’’, zegt GroenLinkser Marco de Goede, terwijl hij snel een blik over zijn schouder werpt. Er zitten inderdaad minder journalisten op de publieke tribune nu hij het over de gemeentebegroting heeft dan toen de burgemeester de hoofdcommissaris een veeg uit de pan gaf naar aanleiding van een interview in NRC Handelblad.

Nu hebben de leden van de gemeenteraad van Amsterdam de pers niet nodig om creatief met elkaar in debat te gaan over manieren om de begroting sluitend te maken. ,,Want de bomen groeien niet meer tot in de hemel. Alhoewel wij natuurlijk groot voorstander zijn van bomen’’, aldus De Goede.

De politici zijn niet alleen creatief met spreekwoorden en gezegdes. Ook met songteksten weten ze wel raad. Vooral de familie Froger mag zich in grote populariteit van de Amsterdamse politiek verheugen. ,,Met Natasja Froger zegt de PvdA: gewoon doen’’, juicht Michiel Mulder. Het is in deze economische crisis vooral belangrijk dat mensen aan het werk blijven. Daarom is de PvdA ook zo blij met het omzetten van ID-banen in Blijf Aan De Bal Banen. Wát een begroting: gewoon doen! De VVD kiest liever voor ,,Een eigen huis, een plek onder de zon.’’ Dit is de SP allemaal wat te prozaïsch. Die wil graag ,,de geest van Robin Hood door Amsterdam laten waren.’’

Enfin, de PvdA houdt het dus bij ‘gewoon doen!’. De fractievoorzitter van D66 ziet zijn kans schoon: ,,Wat is precies het verschil tussen ID-banen en Blijf Aan De Bal Banen?’’ wil hij weten.

,,Daarvoor geef ik graag het woord aan collega Ünver,’’ zegt Mulder.

,,Dat doe ik,’’ roept de raadsvoorzitter.

Het verschil tussen ID-banen en Blijf Aan De Bal Banen is dat mensen met een ID-baan niet doorstromen naar betaald werk. Onder de noemer Blijf Aan De Bal wordt dat allemaal heel anders. Echt wel. En anders kan de PvdA ook nog wel een paar asociale maatregelen van D66 bedenken, sneert Mulder.

Ondertussen kletsen twee raadsleden van GroenLinks lustig door het debat heen. Ook als even later de eigen fractievoorzitter het woord heeft, verdwijnt een van hen om te bellen. De ander – nota bene De Goede - veert ook regelmatig op om een paar minuten te verdwijnen. Maar niet alleen GroenLinkers zijn soms afgeleid. Een liberaal bladert door de krant. Een sociaal-democraat trekt gekke bekken en verlaat even later de raadszaal, ook al met een mobieltje aan zijn oor.

Ook de aandacht van wethouders verslapt wel eens. Zo werpt wethouder Asscher af en toe steelse blikken op zijn blackberry. Wethouders Ossel en Van Poelgeest fluisteren elkaar zo nu en dan iets in het oor om vervolgens te schuddebuiken van het lachen.

En iedereen snoept. De VVD heeft een enorme schaal met allerlei zoetigheden op tafel staan, waar alle raadsleden uit komen grabbelen. Op een gegeven belandt de snoepschaal zelfs op de perstribune. Toen daar nog meer journalisten zaten om te snoepen natuurlijk…

===

Dit is een impressie van de (middag)vergadering van de Amsterdamse gemeenteraad van 28 oktober.

Gemeenteraad
PvdA (20)
VVD (8)
GroenLinks (7)
SP (6)
CDA (2)
D66 (2)

College
Job Cohen (PvdA, burgemeester)
Lodewijk Asscher (PvdA)
Carolien Gehrels
Hans Gerson (PvdA)
Freek Ossel (PvdA)
Maarten van Poelgeest (GroenLinks)
Marijke Vos (GroenLinks)

'Mogen we effe schorsen?'

,,Ik begrijp dat u een schorsing nodig heeft?’’ Gery de Boer (PvdA) kijkt stadsdeelwethouder Willem Paquay (SP) aan met een strenge frons.

De SP’er zit gebogen over de papieren die voor hem op tafel liggen. Zijn beringde vingers doorzoeken de stapel. ,,Mogen we effe schorsen?’’ vraagt hij uiteindelijk, terwijl zijn collegabestuurders hem van alles en nog wat toefluisteren.

De commissievoorzitter geeft dan maar toestemming voor het al opgestarte overleg. De bestuurders stuiven weg, de raadsleden achterlatend in de vergaderzaal. Die maken van de gelegenheid gebruik om hun verontwaardiging over de gang van zaken met elkaar te delen.

De commissieleden zijn zojuist over Paquay heengebuiteld omdat er voor het voortzetten van het werk van welzijnsorganisatie Dynamo extra geld bij moet. De ID-banen (voorheen Melkertbanen) verdwijnen namelijk en er is niet genoeg geld om al hun werk om te zetten in reguliere banen. En dan moet je soms ,,kiezen tussen koffie drinken of jongeren’’, aldus Paquay. Maar dat betekent minder welzijnswerk en dat is voor de raad ,,onbespreekbaar’’. Dus dringt zich de grote vraag op: We wisten toch al lang dat die ID-banen zouden verdwijnen? Hebben Dynamo en het stadsdeel niet zitten slapen?

De stadsdeelwethouder werd gered door de schorsing, die inmiddels weer is beëindigd. De bestuurders zijn terug uit hun conclaaf. Paquay neemt opnieuw het woord, met meer volume dan voor de schorsing. ,,In de begroting is een risico van vier ton opgenomen. Dat is grosso modo genoeg om de dienstverlening overeind te houden. Dat is ook mijn ambitie. Zo ga ik de onderhandelingen in.’’

Het is mooi dat de dienstverlening overeind blijft, zegt Ardine Nicolai (GroenLinks). Om daar met ernstige stem aan toe te voegen: ,,Volgens mij kom je bij onderhandelingen niet vaak uit waar je begint, maar goed ik hóóp dat het u lukt.’’

,,Ik ga mijn uiterste best doen’’, zegt Paquay.

Hiermee lijkt het brandje geblust. Althans voor de duur van deze commissievergadering. Ook op de publieke tribune zitten nauwelijks boze bewoners. Sterker nog, er zijn veel minder insprekers komen opdagen dan zich vooraf hadden aangemeld. Op het punt van de verdwijnende ID-banen is zelfs maar een bewoner afgekomen.

Dat brengt de commissievoorzitter ertoe om iedereen die de raadszaal binnenkomt toe te roepen: ,,Bent ú Linda?’’

===

Stadsdeelraad
PvdA (8)
GroenLinks (5)
Méérbelangen (4)
SP (4)
VVD (2)
CDA (1)
D66 (1)

Dagelijks bestuur
Martin Verbeet (PvdA, voorzitter)
Germaine Princen (PvdA)
Sharona Ceha (Méérbelangen)
Willem Paquay (SP)

In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de commissie Welzijn, Buurt & Vrije Tijd in Oost-Watergraafsmeer van 13 oktober.

Amsterdam bereikt haar digibeten niet

Veel Amsterdamse bejaarde Turken en Marokkanen hebben geen internet. Hoe kunnen zij de weg nog vinden in een steeds meer gedigitaliseerde samenleving. Doet Amsterdam wel genoeg voor haar digibeten?

AMSTERDAM - “Heeft iedereen internet? Nog niet, hè?”, lacht computerleraar Jerry Augustin van de christelijke vrijwilligersorganisatie House of Charity, tegen de vijf senioren die braaf achter hun beeldscherm zitten. De computers staan in de kelder van de Kolenkitkerk. Aan de muur hangt een vaandel met de tekst “Jesus risen exalted one”.

“Hij doet het niet en ik heb toch op Internet Explorer gedrukt”, zegt de een.

“Je moet ook twee keer klikken”, adviseert de ander.

De ouderen – van Surinaamse, Antilliaanse, Indische en Nederlandse komaf – hebben de grootste moeite om internet op te starten tijdens hun vierde computerles. De meesten hebben voordat deze cursus van start ging nog nooit achter een pc gezeten. Lees verder op de site van Nieuw Amsterdams Peil.

Griffier: stukken ambtenaren vaak “niet te begrijpen”

Sjoukje Alta, griffier in Amsterdam Oud-West, voert een verbeten strijd tegen de onbegrijpelijke ambtenarenstukken. Spelfouten, herhalingen, warrige formuleringen – de raadsleden kunnen er vaak geen touw aan vastknopen. Maar na vijf jaar is Alta aan de winnende hand.

AMSTERDAM – “Hoe vaak?”

Twee vrouwen – een met een bijpassende knalroze pruik – spreken alle passerende deelraadsleden en ambtenaren aan. Ze staan voor het stadsdeelkantoor van Oud-West. De deelraadsvergadering kan ieder moment beginnen.

De vrouwen houden de verbouwereerde politici en ambtenaren een roze-met-rood “flappertje” voor – een papieren vouwbloem, ook wel “vogelsnaveltje” genoemd, waarmee giechelende meisjes zich vroeger op het schoolplein ledig hielden. Voor wie het niet meer weet: op de vraag “Hoe vaak?” moest het slachtoffer een getal tussen 1 en 8 noemen. Bij ieder getal stond dan een korte boodschap – Ik wil een kusje of Jij bent stom.

Maar op de flappertjes van deze twee dames van de griffie staan geen liefdesboodschappen, maar tips voor ambtenaren en politici.

Lees verder op de site van Nieuw Amsterdams Peil.

'ITB voor alle buurten'

,,Bij de mantelzorg hebben we de output niet gerealiseerd. Daar staat tegenover dat we bij de ITB jeugd juist hebben overgepresteerd.’’ Een blonde dame – gestifte lippen, paars colbertje - geeft een presentatie over het welzijnswerk van Civic in de raadszaal van Zeeburg. Ze knippert niet eens met haar ogen.

,,Wat is ITB?’’ roept iemand vanuit de zaal.

,,U heeft helemaal gelijk: individuele trajectbegeleiding. Sorry hoor, ik ben ook zo gewend aan al dat jargon’’, excuseert de dame zich.

,,En wat mag dat dan wel niet zijn?’’ mompelt een PvdA-raadslid naast mij. Jongeren helpen met het aflossen van hun schulden en ze begeleiden naar studie of werk. Dat leid ik althans af uit de rest van de presentatie.

Het is niet de eerste keer dat ik mij moet inspannen om het verhaal te volgen. Termen als WMO, OKC, OA, SR, AMW en OW vullen de sheets van de powerpointpresentatie. Het lukt me niet om alles te ontcijferen. En niet alleen jargon is afgekort. Zo staat IB voor Indische Buurt.

Dit is een Politieke Avond. Zo probeert Zeeburg haar bewoners op informele wijze bij de politiek te betrekken. Elke maand zijn er 'informatieve sessies' over van alles en nog wat. Raadsleden kunnen presentaties bezoeken om hun mening te vormen. In dit geval over het welzijnswerk van Civic. Vaak staan er meer sessies tegelijk op het programma. Vanavond is er in de trouwzaal een presentatie over de herinrichting van het Timorplein en de Borneostraat. Burgers en ambtenaren zijn ook van harte welkom. Na afloop kunnen politieke partijen met hun fractie vergaderen. Vooraf kunnen burgers hun zegje doen in de ‘sprekershoek’. Hierbij wel enigszins gehinderd door de techniek. Er is een draadloze microfoon, maar die moet je onbeweeglijk voor je mond houden. Anders weigert ie dienst.

Ondanks dat is D66-fractievoorzitter Erik Terheggen enthousiast over de Politieke Avond. Hij heeft de sessie over Civic in goede banen geleid. In het begin was hij sceptisch over dit soort avonden. Inspreken was al makkelijk genoeg, dacht hij. Hij vreesde bovendien dat raadsleden op Politieke Avonden teveel aan het woord zouden zijn. Maar het is hem reuze meegevallen.

Vanavond is het in ieder geval redelijk druk en de bewoners komen ook aan bod. Bij de discussie over Civic waren zo’n 35 mensen aanwezig. Omdat het geen vergadering was, was het voor mij lastig om politici en ambtenaren van ‘gewone burgers’ te onderscheiden. Maar die waren er zeker. Zo mopperde een groepje jongeren met accent over de gebrekkige begeleiding van Civic toen ze iets met rap wilden opzetten. Ze leken mij nogal bozig, maar ze kwamen Terheggen na afloop bedanken, vertelt hij. ,,Ze zijn toch blij dat ze hun punt mochten maken. Ze voelen zich gehoord, denk ik.’’

Er is wel een nadeel: een Politieke Avond is geen officiële vergadering. Niemand maakt een verslag. Er worden dus geen besluiten genomen. Dat betekent dat je eigenlijk niet meer zeggen dan: ,,We nemen het mee.’’

Maar toch. Er komen burgers! Bij de presentatie over de Borneostraat heeft de griffier het geturfd. De verhouding politici-ambtenaren-burgers was eenderde-eenderde-eenderde. Keurig verdeeld!

===

In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de Politieke Avond in Zeeburg van 6 oktober.

Stadsdeelraad
PvdA (9)
VVD (4)
GroenLinks (3)
SP (3)
D66 (2)

Dagelijks bestuur
Fatima Elatik (PvdA, voorzitter)
Nico Papineau Salm (PvdA)
Dennis Straat (VVD)
Jan Hoek (GroenLinks)

En weer terug naar de stadsdeelraden...

Omdat ik erg benieuwd was naar de openbare verhoren van de Enquêtecommissie Noord/Zuidlijn, veroorloofde ik me een column over het verhoor van Job Cohen. Vanaf deze week ga ik weer verder met mijn rondje langs alle stadsdeelraden. Morgen ga ik naar de politieke avond van Zeeburg.

Cohen geeft college

,,Als burgemeester zit ik niet overal bovenop als een kleuterjuffrouw’’, bijt Job Cohen de leden van de enquêtecommissie Noord/Zuidlijn toe.

De burgervader geeft op de laatste dag van de openbare verhoren college over de taken van de benoemde burgemeester. De commissieleden willen graag weten of de hij wel voldoende de regie nam. Ze stellen hem vragen als:

,,Hoe vaak werd er in het college van B&W gesproken over de Noord/Zuidlijn?’’

Cohen: ,,Eerst wil ik als het mag iets zeggen over de rol van de burgemeester.’’ Uit het betoog dat volgt blijkt dat deze zich inhoudelijk niet al te veel met de politiek bemoeit.

Commissie: ,,Dank u wel. We beschouwen dit als een inleiding. Kunt u misschien antwoord geven op de vraag?’’

Cohen: ,,Met enige regelmaat.’’

Ziehier in een notendop de collegestof die Cohen voor de commissie in petto heeft. De benoemde burgemeester heeft binnen het gemeentebestuur,,een beperkte inhoudelijke rol’’. Wethouders wisten ook niet altijd alles, maar dat is logisch. Zij moesten als ,,amateurs’’ immers varen op het oordeel van deskundigen. En die waren het vaak met elkaar oneens. Tja, dat maakt die hele Noord/Zuidlijn – een ,,slagader van de Randstad’’ - tot een ,,verduiveld ingewikkeld project’’. En de gemeente was ondertussen een ,,lerende organisatie’’.

Wat indruk op mij maakt is de sfeer in de collegezaal. Er hangt iets in de lucht. Dat begint al voor Cohen plaatsneemt in de Boekmanzaal. De rode stoeltjes raken langzaam vol met journalisten, politici en een enkele geïnteresseerde burger. De tafel waar straks de commissieleden achter plaatsnemen, heeft een rood kleed en fleurige bloemstukken. Alsof er ieder moment een feestmaal kan worden opgediend. En dan heb je het afzetlint dat de verhoortafel van de publieke tribune scheidt. (Zouden ze bang zijn dat het podium wordt bestormd?)

Iets voor half tien verschijnt Job Cohen. Ruim vijf minuten beflitsen acht fotografen hem. De burgervader gaat zitten en wacht op de commissie. Hij wiebelt met zijn voet.

Dan komen de commissieleden binnen: ,,Meneer Cohen, van harte welkom.’’

En springt iedereen op zodat de burgemeester kan beloven dat hij de waarheid spreekt.

De commissieleden zijn allemaal keurig gekleed, zonder dat het verschil tussen SP- en VVD-netjes helemaal verdwijnt. De heftig met zijn handen sprekende commissievoorzitter Maurice Limmen (CDA) neemt samen met Pauline Buurma-Haitsma (VVD) het verhoor af. Op een gegeven moment zegt Cohen dat hij wel behoefte heeft aan een tweede kopje koffie. Dat komt eraan. PvdA’er Frank de Wolf probeert om zichtbaar te blijven als de dame met koffiekannen voorbijkomt om iedereen bij te schenken.

Ondanks dat de commissieleden – de studenten op het college bestuurskunde van de burgemeester– braaf luisteren, stellen zij ook uiterst kritische vragen.

Waren de 150 vragen van de gemeenteraad geen teken dat de raad onvoldoende werd geïnformeerd?

Hadden Cohen geen signalen bereikt dat de metrolijn duurder kon worden?

Enzovoort…

En als de burgemeester zijpaadjes dreigt te bewandelen, verzoekt Limmen hem om de vragen directer te beantwoorden. Het is een college waar de professor niet verantwoordelijk is voor de orde in de zaal.

Meer lezen? Zie onder meer het dossier op de site van Het Parool en het profiel van commissievoorzitter Maurice Limmen op napnieuws.nl

Nieuw Amterdams Peil

Tot en met 23 oktober maken we met onze opleiding weer het onvolprezen internetmagazine Nieuw Amsterdams Peil. Ik schreef tot nu toe de volgende artikelen:

Burendag: kneuterige commercie

Douwe Egberts probeert buren morgen voor het vierde jaar samen aan de koffie te krijgen. Kenners betwijfelen of Nederlands grootste koffiemaker zich echt bekommert om sociale samenhang.

AMSTERDAM - Morgen kan de goede buur zijn hart weer ophalen. Op ten minste zestig plaatsen in Amsterdam kan hij multicultureel eten, sporten of picknickbankjes maken. Douwe Egberts organiseert dan voor de vierde keer Burendag. Dat doet de koffiemaker sinds vorig jaar met het Oranje Fonds. Beide menen dat zo de sociale samenhang in de buurt kan verbeteren. Initiatiefnemer Douwe Egberts hoopt het aantal deelnemers van vorig jaar (500.000) dit jaar te kunnen verbeteren. Lees verder.

Herbert Raat: de strateeg van de Stopera

Herbert Raat, volgens veel journalisten de ‘beste voorlichter’ van het Amsterdamse stadhuis, heeft zijn pijlen gericht op het wethouderschap voor de VVD in Amstelveen. En dan moet de mannetjesmaker zichzelf gaan maken.

AMSTERDAM - Een lange, blonde man in pak komt zachtjes de Amsterdamse raadzaal binnen. Hij glijdt achter enkele journalisten langs en gaat zitten op de perstribune. Hij luistert geconcentreerd naar de raadsvergadering, licht naar voren leunend om de woorden nog beter in zich op te nemen. Af en toe fluistert hij wat tegen de man naast hem. Of kijken ze samen op het schermpje van een hippe telefoon. Zijn gezicht vormt op zulke momenten een brede lach. Na een tijdje vertrekt hij even geruisloos als hij is gekomen. Lees verder.

Groeten uit Bos en Lommer

Bewoners van Bos en Lommer mogen meedenken over hun nieuwe stadsdeel: West. Wat neem je mee en wat laat je achter? Houd het vooral concreet is de opdracht. “We willen ons thuisvoelen zegt niet zoveel”

AMSTERDAM - Maarten Voster (“oud-bestuurder in Westerpark”) staat in pak voorin de halfvolle raadszaal van het Amsterdamse stadsdeel Bos en Lommer. Zijn voorhoofd glimt van het zweet. Het is woensdagavond en de bewoners zijn uitgenodigd om de zin ‘Ik word West en ik neem mee…’ af te maken. Deze zin staat op een glimmende ansichtkaart met foto’s en de tekst ‘groeten uit stadsdeel Bos en Lommer!’ Lees verder.

De wereld op stadsdeelniveau

Moeizaam komt de vrouw aanlopen op krukken. Ze komt wat zeggen namens een aantal bewoners van de Assendelftstraat – en niet voor het eerst. Het gaat over de nieuwe bomen die in de straat moeten komen: ,,We willen de sociale cohesie, de gesprekken op de bankjes in de zon bewaren. Dat kan niet met de bomen die u wilt planten. Die zijn te donker en te hoog. Neemt u de wensen van uw kiezers toch serieus!’’ Af en toe hapert de vrouw terwijl ze de woorden van haar blaadje opleest. Haar wangen worden steeds roder.

Koren op de molen van diegenen die klagen dat stadsdeelraden niets anders doen dan parlementje spelen over stoeptegels en bomen. In Westerpark heb je ook een partij die de grenzen van het stadsdeel veel ruimer ziet: de SP.

Fractievoorzitter Harm-Jan Kamstra wil in een motie woningcorporatie De Key terechtwijzen, legt hij uit met stemverheffing en armgebaren. Afgelopen zomer was deze corporatie op Nova verschenen om te verkondigen dat zij de Houthavens wel eens nieuw leven in zou blazen via een luxueus visrestaurant. Die eetgelegenheid komt op het REM-eiland, een platform waarop in de jaren zestig commerciële televisie werd uitgezonden vanaf de Noordzee. En dat kan natuurlijk niet zomaar:

,,De Key doet alsof ze in haar eentje de Houthavens aanlegt. Het stadsdeel kan dit solistisch optreden niet over haar kant laten gaan. Dat is onze morele plicht! Woningcorporaties moeten sociale huurwoningen bouwen en niet voor ondernemertje spelen! We plukken nu de zure vruchten van de vermaledijde privatisering van de woningcorporaties!’’ briest Kamstra.

Voor de SP-voorman – (‘leraar geschiedenis in opleiding’ èn ‘loodsmedewerker’) komt al het onrecht van de wereld samen in dit project van De Key. Vermaledijde privatisering, dat is het.

Zowel de PvdA als de VVD vinden dat de motie van de SP de grenzen van het stadsdeel ver overschrijdt. De sociaal-democraten spreken van ,,een veelkoppig monster’’. De liberalen stellen nuchter dat corporaties dit soort dingen nu eenmaal mogen doen. ,,Dit soort moties doen mij denken aan moties die in het verleden door de deelraad zijn ingediend waarin de Volksrepubliek China voor de laatste keer werd gewaarschuwd.’’

Bij argumenten tegen zijn motie hapt Kamstra naar adem. Hij onderbreekt zijn collega’s regelmatig met zinsneden als: ,,We worden geschoffeerd. GESCHOFFEERD!’’ Zijn collega’s spelen met zijn temperament.

Zo zegt Rutger Groot Wassink van GroenLinks (overdreven duidelijk articulerend): ,,Meneer Kamstra, meneer Kamstra. Doet u nou eens rustig. Ik was nog niet uitgesproken. Ik snap best dat u het spannend vindt of uw motie voldoende steun krijgt.’’

En Leen van den Berg van het linkse Buurt en Westerpark speelt met genoegen voor advocaat van de duivel. ,,Wij zijn niet dol op dit soort projecten van woningcorporaties. Maar we gaan geen achterhoedegevecht voeren.’’ En: ,,Toch prima zo’n visrestaurant. Dat zou ik ook bouwen als ik De Key was.’’

Kamstra brult het uit: ,,U staat gewoon te juichen. U was toch een activist? Wat zou de Leen van den Berg van twaalf jaar geleden hiervan hebben gezegd?’’

De voorzitter – een jonge VVD’er met roze overhemd – heeft steeds meer moeite om de verhitte discussie in goede banen te leiden. ,,Heren, heren!’’ roept hij met een vermoeide blik in de ogen. Enkele PvdA’ers klagen dat het al half elf is. Maar aan alles komt een einde, dus ook aan deze vergadering.

De PvdA-bestuurder die volkshuisvesting in zijn portefeuille heeft, loopt na afloop nog even naar Kamstra toe. Samen buigen ze zich over het A4-tje met de motietekst. De bestuurder pakt zijn pen erbij. Hij is ook niet te spreken over de manier waarop de Key heeft gecommuniceerd. Als de SP daar wat meer de nadruk op legt in de motie, dan hoeft hij deze niet te ontraden. Kamstra denkt erover na, zo lijkt het. De vermaledijde privatisering gevangen in een communicatieprobleempje. De boze buitenwereld op stadsdeelraadniveau.

===

In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de vergadering van het Forum Ruimte en Financiën (Westerpark) van 15 september.

Stadsdeelraad
PvdA (5)
GroenLinks (4)
SP (3)
VVD (2)
Buurt en Westerpark (2)
D66 (1)

Dagelijks bestuur
Martien Kuitenbrouwer (PvdA, voorzitter)
Dirk de Jager (GroenLinks)
Rolf Steenwinkel (PvdA)
Dick Jansen (GroenLinks)

‘Ik spreek toch geen Spaans?’

Ineens briest de man het uit:,,Wat is dit voor een truc? Zien jullie niet wat hier gebeurt? Ze trekken nu dat stuk in en dan hebben wij er helemaal niets meer over te zeggen!’’ De man die woont in de Rhijnvis Feithstraat zwaait verhit met zijn armen.

Een ambtenaar loopt rustig op hem af. ,,U moet een beetje kalmeren, meneer.’’

De man trilt van verontwaardiging, maar zegt: ,,Als u een stap achteruit gaat, houd ik mijn mond.’’ De ambtenaar doet een stap naar achteren. De man zwijgt.

Stadsdeelvoorzitter Bouwe Olij doorbreekt de stilte: ,,Ik spreek toch geen Spaans! Het Verkeerscirculatieplan gaat naar de inspraak! Dat betekent dat u er nog uitgebreid uw zegje over mag doen.”

De stadsdeelvoorzitter zweet. Waarom doet die rotairco het ook nooit? denkt hij. De pootjes van zijn leesbril laten groeven achter telkens als hij hem met een driftig gebaar afzet. Je krijgt als bestuurder ook altijd stank voor dank. Wil je de raad eens een keertje uitgebreid laten meedenken over een gevoelig onderwerp, is het weer niet goed. Samen met zijn ambtenaren heeft hij gewerkt aan een Verkeerscirculatieplan. Het verkeer loopt nou eenmaal vast in Oud-West. Er is sluipverkeer en de lucht is niet altijd even schoon. Een van de concrete maatregelen is het invoeren van tweerichtingsverkeer in de Rhijnvis Feithstraat.

Maar is er ook maar iemand die naar het totaalplaatje kijkt? Nee, hoor. Op de publieke tribune zitten een aantal bewoners uit de getroffen straat. Niet in mijn achtertuin, is het enige wat ze denken. En van de hypocrisie van de raadsleden wordt de stadsdeelvoorzitter ook een beetje misselijk. Eerst stellen ze een agenda vast waarop het Verkeerscirculatieplan duidelijk staat. Niks aan het handje. Maar dan gaat het rondzingen: er komt tweerichtingsverkeer in de Rhijnvis Feithstraat. En krijg je boze burgers. Dan worden onze volksvertegenwoordigers bang.

Olij onderbreekt zijn sombere overpeinzingen: ,, Ik ben een beetje in de war, hoor. Omdat het verkeersplan een gevoelig onderwerp is, leek het ons als dagelijks bestuur goed om met de raad te bekijken of het doorkan naar de inspraak. Maar als u daarvan in de war raakt, kunnen we het intrekken en dan ziet u het later wel.’’

Voor dat voorstel is een meerderheid.

Willen de insprekers daar nog iets op zeggen?

,,Nee, dat heeft toch geen zin,’’ aldus een andere bewoner van de Rhijnvis Feithstraat, die zich in tegenstelling tot de boze man wel hadden gemeld om in te spreken.

Het leven van een stadsdeelvoorzitter gaat niet altijd over rozen…

===
In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de vergadering van de stadsdeelraad Oud-West van 8 september.

Stadsdeelraad
PvdA (5)
GroenLinks (4)
VVD (4)
SP (3)
D66 (1)

Dagelijks bestuur
Bouwe Olij (PvdA, voorzitter)
Yvonne Lammers (GroenLinks)

Raad Bos en Lommer vergadert slechts een kwartier

Voortvarend, zo kun je een raadsvergadering van een kwartier wel noemen. In Bos en Lommer hadden ze woensdag zo’n vergadering. De tweede vervangende raadsvoorzitter Aäron Moscoviter (GroenLinks) gaf leiding aan twee minidebatjes over het Meerjaren Investeringsprogramma Sociale Accomodaties (MIPSA) en het Milieuverslag 2008.

De voorzitter roemt het ‘vruchtbare debat’. Eerst is GroenLinks aan de beurt met een amendement op het MIPSA. Yasemin Bagdadi (GroenLinks) schrapt het woordje ‘kwalitatief’ om het amendement aangenomen te krijgen. ,,Vooruit, omdat het de eerste raad is,’’ lacht ze tegen collega Erik de Groot (PvdA). Het stadsdeel gaat nu zorgen dat er criteria komen om multifunctioneel bouwen af te dwingen. En geen kwalitatieve criteria.

Even grootmoedig trekt Kees Swart (PvdA) zijn motie bij het Milieuverslag in. In deze motie over ongediertebestrijding spelen ‘broodbakken’ een hoofdrol. Broodbakken moeten Bos en Lommenaren ertoe bewegen hun brood niet op straat gooien, waar het ratten aantrekt, begrijp ik. Stadsdeelwethouder Ger Timmer (GroenLinks) heeft in het verleden wel eens getwijfeld aan het nut van broodbakken, meent de PvdA. Zelf zegt hij dat àls hij iets tegen broodbakken had, dat het dan ging het om ,,broodcontainers als fysiek instrument’’. Hij bedoelt dat je ratten niet uitsluitend wegkrijgt door broodcontainers te plaatsen. Daar komt meer bij kijken. Maar het plaatsen van broodbakken is zeker een maatregel die bijdraagt aan ongediertebestrijding. Het stadsdeel plaatst de komende tijd dan ook een stel broodcontainers. Hierna kan de voorzitter de vergadering sluiten. Niet zonder eerst afscheid te hebben genomen van Bas Mouton (VVD).

Dit is alleen niet het hele verhaal. Zo voortvarend vergaderen ze zelfs niet in Bos en Lommer. Het geheim van de snelle raadsvergadering is de zogenaamde Politieke Avond. De raadsleden bereiden hun besluiten voor door te discussiëren in zogenaamde sessies. Daarna volgt de raadsvergadering. Op de agenda van de raad staan dus stukken die al uitgebreid besproken zijn in sessies op eerdere politieke avonden.

Vermoedelijk zijn de sessies een stuk levendiger dan de raadsvergaderingen zelf. Iets daarvan ervaar ik eerder op de avond. Er stond een sessie over de culturele instelling Podium Mozaïek op de agenda. De raad had het dagelijks bestuur gevraagd om onderzoek te doen naar Mozaïek. Nu ligt er een onderzoeksvoorstel op tafel. De raad blijft verdeeld over hoe zo’n onderzoek eruit moet zien. Juke Fluitsma (GroenLinks) wil vooral weten waarom Podium Mozaïek financieel niet rondkomt. Gerolf Bouwmeester (D66) vindt dat juist oninteressant. Hierop is Fluitsma ,,danig in de war’’. Fluitsma onderbreekt haar debatpartners in haar verwarring met een zekere regelmaat, tot ergernis van voorzitter Sevil Ertürk (PvdA), die haar met een steeds schriller ,,mevrouw Fluitsma!’’ vermaant. De discussie komt heftig op mij over en verwart mij ook wel een beetje. Uiteindelijk kan het stuk toch door naar de volgende raadsvergadering.

De Politieke Avond is ook een manier om bewoners te betrekken bij de stadsdeelpolitiek. Zo kun je de avond beoordelen via een evaluatieformulier. Daarop staan vragen als: ,,Hebt u contact kunnen leggen met een raadslid of een andere politicus?’’ of ,,Wat voor cijfer geeft u de Politieke Avond (1 tot 10)?’’ Of je met dit soort avonden de kloof tussen burger en politiek dicht, blijft de vraag. Die kloof wordt er waarschijnlijk ook niet groter van. En het levert in ieder geval kortere vergaderingen op.

====

In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de Politieke Avond van Bos en Lommer van 2 september. Volgende week ben ik in Oud-West.

Stadsdeelraad
PvdA (9)
GroenLinks (4)
VVD (2)
D66 (1)
Amsterdam Link 08 (1)

Dagelijks bestuur
Jeroen Broeders (PvdA, voorzitter)
Ger Timmer (GroenLinks)
Fouad Sidali (PvdA)

September

Na de zomer komt onvermijdelijk de start van een nieuw collegejaar. Het reces van de stadsdeelraden zit er binnenkort ook weer op. Dat samen zorgt ervoor dat ik binnenkort mijn rondgang langs de deelraden vervolg. Op 2 september bezoek ik de Politiek Avond van Bos en Lommer.

Zomer!

Beste lezers,

Het heeft even geduurd voor ik mijn column over de commissievergadering van De Baarsjes af had. Waarvoor mijn excuses. Ik moest nog wat dingen voor mijn studie doen en had na mijn stage de vakantie een beetje in mijn hoofd. Ik heb in juni vergaderingen in drie stadsdelen bezocht en dat was bijzonder leuk en leerzaam. Nu zijn de deelraden met reces. In september ga ik weer op pad. Ik wens jullie een fijne zomer!

VVD geeft standpunt GroenLinks aardig weer

‘Sorry dat ik u telkens over het hoofd zie, dagelijks bestuur.’ Voorzitter Genieve Sijlbing verontschuldigt zich lachend. Zij is de meest goedlachse voorzitter die ik aan het werk heb gezien. Hiermee is de gecombineerde commissievergadering Stadsdeelwerken/Wonen van De Baarsjes begonnen. De voorzitter kijkt wie er afwezig is. Ze stelt de agenda vast. Buiten de kleine, moderne vergaderzaal verlaten de laatste klanten het stadsdeelkantoor dat vanavond tot acht uur open is.

Al gauw is het woord aan een jonge vader, die zich heeft gemeld als inspreker. Hij zou graag in De Baarsjes komen wonen, maar wil zijn gezin niet blootstellen aan de vele coffeeshops in het stadsdeel. De raadsleden en het dagelijks bestuur verklaren deemoedig dat zij de overlast door softdrugs ook heel vervelend vinden. Ze doen hun best om deze te bestrijden. De voorzitter lacht de inspreker toe. Ze nemen het mee.

Aan het vergadertempo te merken, houden ze in de Baarsjes niet van lullen, maar van poetsen. De vergaderstijl is zakelijk. De raadsleden verliezen zich zelden in emotionele betogen. Zelden, want het gebeurt wel degelijk. Martijn de Keizer (PvdA) maakt zich namelijk zorgen over de toenemende onveiligheid in zijn stadsdeel. Aanleiding is de notitie Focus op Veiligheid. ,,Ik ben niet alleen geschrokken, maar ook geschokt.’’ De Keizer houdt een tamelijk wijdlopig betoog over de onveiligheid in zijn stadsdeel. Hij wil criminaliteit ,,keihard aanpakken.’’ Zijn zinnen sluit hij regelmatig af met een veelbetekenend ,,dames en heren’’ terwijl hij de aanwezigen beurtelings aankijkt.

Ik had niet in de gaten dat het zo gevaarlijk was in De Baarsjes. Tamara Serno (VVD) heeft blijkbaar mijn gedachten geraden. ,,Als ik de heer De Keizer zo hoor, vraag ik me af of ik wel in hetzelfde stadsdeel woon,’’ zegt ze. Natuurlijk moeten bewoners die zich niet veilig voelen serieus worden genomen, maar om nou net te doen of er in De Baarsjes alleen criminele achterbuurten zijn, gaat haar toch wel te ver. Het kan volgens haar ook niet goed zijn voor de gevoelens van veiligheid van de bewoners. Bovendien moet je oppassen voor een ‘waterbedeffect’: dat je jongeren die overlast veroorzaken wegjaagt, zodat ze elders voor gedoe zorgen. Vooral de problemen met softdrugs moeten serieus worden. Misschien is een blowverbod in het stadsdeel wat? aldus Serno, die hiermee een proefballonnetje oplaat.

Het lijkt wel of de standpunten van de PvdA en de VVD door elkaar zijn gehusseld. Dat idee wordt bevestigd als de GroenLinksfractie zegt dat mevrouw Serno het standpunt van GroenLinks aardig weergeeft. ,,De bewoners zouden sterven van angst in het stadsdeel van de heer De Keizer.’’ Waarop de PvdA’er gepikeerd zegt dat de VVD en GroenLinks de werkelijkheid ontkennen. De een ervaart de veiligheid in zijn stadsdeel blijkbaar anders dan de ander. Hetzelfde geldt voor de interpretatie van vergaderstukken.

Stadsdeelvoorzitter Godfried Lambriex sust de boel. Natuurlijk moeten we waken voor een ‘waterbedeffect’. Dat wil niet zeggen dat een actief veiligheidsbeleid niet van belang is. Het is een probleem dat de grenzen van De Baarsjes overstijgt. Hij kijkt in dat kader uit naar samenwerking in het nieuwe stadsdeel West.

Na deze korte opleving van emoties zit de vaart er weer in. De goedlachse voorzitter jaagt de rest van de agenda erdoorheen. Wat rest van de emoties is een soort gimmick. Op gezette tijden roept een raadslid ergens in zijn betoog. ,,Misschien heb ik dat stuk anders gelezen.’’

===

In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de gecombineerde commissie Stadsdeelwerken/Wonen van 16 juni.

Stadsdeelraad
PvdA (8)
GroenLinks (4)
VVD (3)
D66 (2)

Dagelijks bestuur
Godfried Lambriex (PvdA, voorzitter)
Ab Cherribi (PvdA)
Coos Hoebe (GroenLinks)

'Dat is een politieke opmerking!'

Zou het zo zijn dat de sfeer van vergaderingen zich aanpast aan de vergaderzaal? De klinische uitstraling van het nieuwe stadsdeelkantoor van Zuideramstel past namelijk goed bij de formele sfeer van de commissievergadering die ik gisteren bezocht.

De commissie Groen, Milieu, Onderwijs, De Mirandabad o.a. was in vergadering bijeen. Fascinerende naam. Het De Mirandabad staat in ieder geval op de agenda. Dat treft.

De raad moet binnenkort beslissen over de toekomst van het zwembad. De PvdA vindt dat ze nog onvoldoende informatie heeft om dat goed te kunnen doen. Bovendien wil de partij besluiten over het zwembad en De Mirandastrook in een keer nemen. De Mirandastrook staat pas in oktober geagendeerd. De meeste commissieleden onderschrijven de kritiek.

Er zijn onduidelijkheden over de kosten. Nieuwbouw lijkt goedkoper te zijn dan renovatie. Veel raadsleden vinden dat te mooi om waar te zijn. Het stadsdeelbestuur wil vaagheden over de kosten verhelderen met een presentatie. Na veel pijn en moeite mag dat. Daniël Garcia Soto (PvdA) maakte eerst bezwaar. ‘Ik wil niet vervelend doen, voorzitter, maar inleidingen worden in principe voor acht uur gehouden. Moeten we dit accepteren?’ De meeste raadsleden willen de presentatie toch zien, ook al is het eigenlijk ‘niet conform de regels’, zo beaamt Wanda Pelt (GroenLinks).

Als de presentatie binnen een paar minuten weinig nieuws lijkt te bevatten, zwelt opnieuw protest aan. Ditmaal van de kant van Gerrit Herders (Zuideramstel Sociaal). ‘Dit is oude informatie. Als dit een herhaling is, dan hoeft die presentatie van mij niet.’

‘De commissie heeft net besloten dat ze de presentatie wil zien. Er zou nieuwe informatie inzitten. Laten we nu eerst afwachten of dat zo is. Ik kan ook niet in de toekomst kijken’, probeert voorzitter Henk Dokter de orde te bewaren. ‘Laten we alsjeblieft doorgaan met de presentatie,’ valt Freek van der Meer (D66) hem geërgerd bij.

Na afloop van de presentatie mogen de partijen vragen stellen. Maar hun mening mogen ze pas geven in een tweede rondje. Als ze dat niet doen, kapt de voorzitter ze af met een vinnig ‘Dat is een politieke opmerking.’ Er zijn vragen over kapitaallasten, exploitatiekosten en demografische ontwikkelingen. Je bent zowaar blij als het CDA vraagt om bij eventuele nieuwbouw serieus te kijken naar een Romeinse bouwstijl. Dat heeft allure en ‘wat die Romeinen bouwden ging eeuwen mee’, aldus Evert van den Hout (CDA). De VVD ziet dat graag gecombineerd met de stijl van de Amsterdamse school.

Dan is het pauze. De griffier vraagt me of ik het een beetje volhoud. ‘Jawel, hoor,’ zeg ik. ‘Vorige week was ik in Oud-Zuid en daar was de vergadering pas na middernacht afgelopen.’ ‘Oh, dát doen we hier niet’, zegt ze beslist. ‘Om 23 uur zijn we klaar.’

Na de pauze staat het Gijsbrecht van Aemstelpark op de agenda. De voorzitter jakkert dit agendapunt behendig door de vergadering. Iedereen heeft na nóg een presentatie maar anderhalve minuut spreektijd. Om kwart voor elf waarschuwt Dokter: ‘We hebben nog een kwartier.’ Hij is streng met het toestaan interrupties. Als de VVD meent dat stadsdeelwethouder Henk Boes een toezegging doet en daarnaar vraagt, zegt hij: ‘De beraadslagingen zijn gesloten.’

Door het strakke voorzitten wordt de eindtijd van elf uur inderdaad gehaald. De toezeggingenlijst wordt nog snel behandeld. Enkele raadsleden verlaten dan al ongeduldig de zaal.

===

In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de commissievergadering Groen, Milieu, Onderwijs, De Mirandabad o.a. van Zuideramstel op 9 juni. Op 16 juni bezoek ik stadsdeel De Baarsjes.

Stadsdeelraad
PvdA (7)
VVD (6)
GroenLinks (3)
Zuideramstel Sociaal (3)
CDA (2)
D66 (1)
SP (1)
Baas in eigen buurt (1)
Vereniging Zuideramstelbelangen (1)

Dagelijks bestuur
Duco Adema (PvdA, voorzitter)
Paul Slettenhaar (VVD)
Henk Boes (CDA)

Politiek is emotie

‘Meneer Witting gooit nog even wat water bij de plant en dan gaan we écht verder met de vergadering.’ Marc den Hertog zit de commissievergadering Verkeer en Ondernemen van stadsdeel Oud-Zuid voor. Hij probeert streng te klinken. Zijn donkere bril helpt hem daarbij. Zijn wilde krullenbos en guitige gezicht doen het effect enigszins teniet.

De vergadering was zo’n tien minuten geschorst om stadsdeelwethouders Paul van Grieken (GroenLinks) en Eddy Linthorst (PvdA) gelegenheid te geven om de vragen over de voorjaarsnota 2009 en kadernota 2010-2013 te beantwoorden. Dit zijn belangrijke stukken waarin politieke plannen en het benodigde geld op een rijtje staan. De raad heeft eind juni het laatste woord.

Voor de vergadering verder gaat, heeft de voorzitter nog een mededeling: ‘Wij hebben vanavond Paula van Rooij in ons midden. Zij studeert journalistiek en wil alle stadsdeelraden bezoeken. Wij zijn als eerste aan de beurt.’ De commissieleden zijn er zichtbaar mee in hun nopjes. Journalisten worden wel eens met minder enthousiasme begroet, denk ik met een glimlach.

Ik zit op de publieke tribune in de benauwde vergaderzaal van het stadsdeelkantoor aan de Koninginneweg. Het chique pand ligt tegen het Vondelpark aangeplakt. Ik had me ingesteld op een saaie vergadering, maar de discussies zijn buitengewoon fel. De onderwerpen in de nota’s roepen bij de commissieleden verrassend veel emotie op. Ze praten fanatiek over bijvoorbeeld clubhuizen, fietspaden en het ondernemersklimaat in het stadsdeel. Politiek is emotie. En daar kan ik wel van genieten.

GroenLinkser Arend Hamstra is boos op de coalitie waar hij zelf deel van uitmaakt. Het dualisme wordt hier niet alleen met de mond beleden! Hamstra vindt dat het dagelijks bestuur de raad eerder moet informeren als projecten teveel geld kosten. ‘De raad heeft toch niet voor niets budgetrecht?’ roept hij strijdlustig. De meeste van zijn collega’s knikken instemmend.

Hamstra is een fel debater. Hij heeft halflang blond haar, een wit T-shirt, een spijkerbroek en teenslippers. Hij doet mij denken aan een 21e-eeuwse Achilles. Zo fanatiek als de Griekse held ooit vocht op de vlakte rondom Troje, zo fanatiek stort hij zich in de politieke arena.

Wethouder Paul van Grieken (GroenLinks), gehuld in een groen colbertje, lijkt een zucht te onderdrukken. Hij wil de raad wel betrekken bij het beleid, maar ‘u bent wel een raadslid en u moet zich tot de hoofdlijnen beperken’, waarschuwt hij.

Een andere opvallende figuur in de commissie is Theo Keijser (Zuid & Pijpbelangen). Hij is kritisch. Erg kritisch. Hij heeft het gevoel dat zijn fractie niet altijd serieus wordt genomen. Ook heeft hij de neiging om zich in discussies te mengen als hij het woord niet heeft. De voorzitter wordt er af en toe wanhopig van: ‘U bent een stoorzender, meneer Keijser.’

Rond middernacht zijn de voorjaars- en kadernota behandeld. Klaar voor de vergadering van de hele raad op 24 en 25 juni. Het agendapunt over parkeerplaatsen wordt verplaatst naar september. Nogal wat commissieleden zijn door hun spreektijd heen. Het einde van de vergadering is in zicht.

Even na middernacht loop ik het stadsdeelkantoor uit. ‘En, vond je het interessant?’ vraagt Eddy Linthorst.

===

In Defecte democratie? schrijf ik columns over vergaderingen van bestuurslagen die normaal niet zo zichtbaar zijn in de media. Ik begin met een serie columns over de Amsterdamse stadsdelen. Deze column is een impressie van de commissievergadering verkeer en ondernemen van Oud-Zuid van 3 juni. Dinsdag bezoek ik stadsdeel Zuideramstel.

Stadsdeelraad Oud-Zuid
PvdA 10
VVD 7
GroenLinks 6
D66 2
CDA 1
Amsterdam Anders/De Groenen 1
Vereniging Oud-Zuid 1
Zuid & Pijpbelangen 1

Dagelijks bestuur
Egbert de Vries (PvdA, voorzitter)
Lieke Thesingh (GroenLinks)
Eddy Linthorst (PvdA)
Paul van Grieken (GroenLinks)

Blog

Tijdens mijn stage heb ik mijn blog gruwelijk verwaarloosd. Voor ik mijn ANP-stage begon, dacht ik dat het ontzettend leuk zou zijn om aan het einde van de dag/week terug te blikken op mijn stukken. Aan welke berichten werkte ik plezier? Kreeg ik wel eens ruzie met voorlichters of geïnterviewden, dat soort dingen.
Uiteindelijk had ik er vaak de puf niet voor. Bovendien zou het ook wat eentonig zijn geworden, ben ik bang. Je krijgt nogal eens mensen aan de lijn die je bericht niet goed vinden. Uiteindelijk is het steeds hetzelfde verhaal. Of: lezers betrappen je op iets wat niet klopt, daar moet je iets mee. Of: ze hadden graag een bericht gezien dat meer in hun straatje paste, en daar kan je niets mee.
Dus: wat moest ik met mijn blog? Het volgende. Bij het ANP kreeg ik het advies om leuker/creatiever te schrijven. Ik heb daar de afgelopen maanden erg mijn best voor gedaan, maar het kan nog beter. Daarom ga ik nu proberen om mijn blog daar wat actiever voor in te zetten.
Zoals jullie wellicht weten ben ik erg geïnteresseerd in politiek. Niet elke politieke arena mag zich echter op veel media-aandacht verheugen. Voor mijn opleiding blogde ik in september over de geringe belangstelling voor de provinciale politiek. Daarom lijkt het mij leuk om openbare vergaderingen van wat onbekendere bestuurslagen te bezoeken. Ik begin met de Amsterdamse stadsdelen. Extra interessant omdat deze na de gemeenteraadsverkiezingen worden gehalveerd. Ben benieuwd of het leuke stukjes oplevert. Ik ga er in ieder geval mijn best voor doen!

Stage bij het ANP

Weinig slaap en veel nieuws. Dat is heel in het kort de eerste indruk van mijn stage bij het ANP. Vorige week ben ik begonnen bij de redactie binnenland in het schone Rijswijk. Heel leuk om mee te draaien op een van de plekken waar het nieuws in Nederland vandaan komt. Zo stond er vorige week een berichtje op 'het net' over een paard dat in Almere in een zwembad was gevallen (niet van mijn hand overigens). Zat ik de volgende dag heel versuft om 6.30 uur te ontbijten bij de herhaling van Hart van Nederland, komt datzelfde paard voorbij. Gaaf!

Nieuw Amsterdams Peil

Als je altijd al alles wilde weten over de Zuidas moet je beslist het themanummer van Nieuw Amsterdams Peil lezen. Ik schreef een kleine geschiedenis van de Zuidas en berichten over de nieuwbouw van de Vrije Universiteit en de nestkast van de slechtvalk op het hoofdkantoor van ABN Amro.

Nieuw Amsterdams Peil

Gisteren stelde PvdA-Tweede Kamerlid Staf Depla Kamervragen over de woningcorporaties die de afgelopen maanden in de financiële problemen zijn geraakt. Hij pleit voor 'verscherpt toezicht'. Lees hier het interview dat ik met hem had voor Nieuw Amsterdams Peil.

Nieuw Amsterdams Peil

Vrijdag was het Warme Truiendag. Wel eens van gehoord? Nee? Dan was u niet de enige. In Amsterdam waren er maar weinig stadsdelen die op het stadsdeelkantoor de verwarming lager hebben gezet voor een beter klimaat. Lees hier verder.

Nieuw Amsterdams Peil

Vandaag in Nieuw Amsterdams Peil een interview met professor Jan Boersema over het milieu, de recessie en de kansen voor het slagen van een New Green Deal. Vanaf vandaag is Nieuw Amsterdams Peil ook te bewonderen op onze vernieuwde site!

Nieuw Amsterdams Peil

Voor het negende nummer van Nieuw Amsterdams Peil schreef ik een bericht over de duurzaamheidsweek die in september op de UvA en VU wordt georganiseerd.

Nieuw Amsterdams Peil

Voor het achtste nummer van Nieuw Amsterdams Peil schreef ik een uitgebreider artikel over de energiebesparende groene straatverlichting in het Erasmuspark in Bos en Lommer. Ook verzorgde ik voor deze editie onze vaste rubriek Amsterdam Rauw.

Nieuw Amsterdams Peil

Voor het zesde nummer van Nieuw Amsterdams Peil schreef ik een achtergrondartikel over onbevoegde docenten in het middelbaar onderwijs.

Gitaarles

Vrijdagavond kon ik nooit een afspraak maken. Vrijdagavond had ik tien jaar lang gitaarles in Hilversum. Ik leerde er de beginselen van de gitaar. Noten, toonladders, akkoorden, en vingeroefeningen. Etudes van Fernando Carulli en Fernando Sor.

Mijn gitaarleraar was streng doch rechtvaardig. Toen ik nog het gymnasium bezocht, zei hij vaak dat ik minstens een half uur per dag moest oefenen. En over teveel huiswerk moest ik niet klagen. Hij had ook mensen op les met een werkweek van 60 uur. En die hadden ook tijd om te oefenen. De eerste twee jaar maakte ik een vliegende start. Ik oefende trouw. Maar periodes van ijver en van luiheid wisselden elkaar wel af. Tijdens mijn eindexamen en het jaar dat ik klassieke talen studeerde, oefende ik stukken minder. Dat geldt ook voor de afgelopen zomer toen ik mijn masterscriptie schreef. Daarna ging ik journalistiek studeren en had ik vast meer tijd. Het tegendeel bleek waar. Aan oefenen kwam ik weinig toe. Iedere vrijdagavond om 19.30 uur in Hilversum zijn, was soms lastig. Een avondje chillen op zijn tijd is ook wel fijn. Dus ergens is het prettig dat ik gisteren mijn laatste gitaarles had. Er komt ook een eind aan een wekelijks ritueel. Gitaar spelen in dat kamertje volgepropt met gitaren, bladmuziek, platen en cd´s. En ouwehoeren over van alles en nog wat. De strengheid van mijn leraar werd namelijk minder in de loop der tijd.

Vrijdagavond ben ik vanaf nu vrij. Af en toe zal ik mijn Spaanse gitaar nog wel oppakken om een stukje te spelen. Beloofd.

Waar komt nieuws vandaan?

Woensdag concludeerden onderzoekers van de Radboud Universiteit in Nijmegen dat grofweg een derde van het binnenlandse nieuws in kranten afkomstig is van persbureaus, pr-diensten of overheden (zie persbericht). Eind 2008 analyseerden ze 1054 binnenlandberichten uit het Algemeen Dagblad, NRC Handelsblad, de Volkskrant en de regionale krant de Gelderlander. De lezer kan niet altijd uit de berichten opmaken dat het om ‘voorverpakt’ nieuws gaat, omdat de bron niet altijd wordt genoemd. De verschillen tussen kranten waren groot. NRC Handelsblad vermeldde de bron niet in 5% van de gevallen; de Volkskrant (19%); het Algemeen Dagblad (42%); en de Gelderlander (77%) volgen.

Dit onderzoek is de Nederlandse tegenhanger van uitgebreider Brits onderzoek van Nick Davies. In Britse kranten is 70% van het binnenlandse nieuws ‘voorverpakt’. Daarbij steunt 30% van het Britse krantennieuws rechtstreeks op pr-materiaal; in Nederland is dat slechts 2%. Wel wijzen de Nijmeegse onderzoekers erop dat het werkelijke aandeel pr-nieuws in Nederland hoger is, omdat persbureaus ook vaak gebruik maken van pr-materiaal.

Dat is dus een stukje antwoord op de vraag ‘waar komt nieuws eigenlijk vandaan?' die mijn vrienden mij een tijdje terug in de kroeg voorlegden. Laat ik het eens op mezelf betrekken. Hoe kom ik eigenlijk aan nieuws? Een voorbeeld. Voor het laatste nummer van Nieuw Amsterdams Peil schreef ik een bericht over energiebesparende straatverlichting. Ik kwam op het idee omdat ik er een kort berichtje over had gelezen in het Parool. Vervolgens ben ik er persberichten bij gaan zoeken en heb ik met ambtenaren gebeld. Gevolg: een groter bericht met een nieuwtje (groenkleurige energiebesparende straatverlichting in het Erasmuspark). In het bericht baseer ik me op de gesprekken met ambtenaren. Maar ik heb me laten inspireren door een berichtje in het Parool. De ambtenaren noem ik, het Parool niet. Had dat anders gemoeten? Dat lijkt me tamelijk ondoenlijk. Dan zouden veel korte berichten het karakter van een column krijgen. Mijn bericht had er dan misschien zo uitgezien:

‘Van de week las ik in het Parool dat er aan de Feike de Boerlaan energiebesparende lantaarnpalen komen. Hierop werd ik nieuwsgierig. Ik begon te googlen. En inderdaad, op de website van stadsdeel Zeeburg trof ik een persbericht aan waarin dit stond. Toen heb ik ambtenaren gebeld die me meer vertelden over dit project en hoe het zich verhield tot andere experimenten. Ik kwam erachter dat er binnenkort een proef start met groene energiezuinige lantaarnpalen in het Erasmuspark in Bos en Lommer.’

Daar zit niemand op te wachten. Inspiratie is dus goed en eigenlijk onvermijdelijk. Immers borduurt veel nieuws voort op ouder nieuws. Het noemen van je bronnen is wel belangrijk. Daarnaast is het bij ‘voorverpakt’ nieuws van belang om kritisch te lezen. Persberichten staan vaak vol fraaie termen die je als het ware moet vertalen in gewoon Nederlands.

Nieuw Amsterdams Peil

Voor het vijfde nummer van Nieuw Amsterdams Peil schreef ik een bericht over energiezuinige straatverlichting.

Nieuw Amsterdams Peil

Voor het vierde nummer van Nieuw Amsterdams Peil onderzocht ik via een steekproef hoeveel bewoners van Uilenstede de brief hebben ontvangen waarmee ze bezwaar konden maken tegen het opnemen van hun medische gegevens in het elektronisch patiëntendossier (EPD).

Nieuw Amsterdams Peil

Voor de derde editie van Nieuw Amsterdams Peil schreef ik een artikel over de (lage) vergoeding die bejaardentehuizen krijgen voor leegstaande kamers. Ook interviewde ik Bert Quist, de eigenaar van de Amsterdamse Witte Tanden Winkel voor de serie Bijzondernemend. In die serie tekenen we voor elke nummer het verhaal van een bijzondere Amsterdamse ondernemer optekenen.

Journalistiek en ethiek

‘Maar het is ook zo ingewikkeld, die journalistieke onafhankelijkheid,’ zucht ik aan het einde van een workshop over journalistiek en ethiek tegen mijn docent. Die antwoordt daarop: ‘Dat is ook zo. Je moet er eigenlijk bij ieder stuk opnieuw over nadenken. Dat is wel een beetje een waardeloos antwoord, hè?’ Dat was inderdaad wel een beetje zo. Het voordeel is wel dat je juist daarom over dingen blijft nadenken. En dat het stof geeft voor een blogje.

De workshop over ethiek was 5 januari en vulde de hele eerste collegedag van 2009. Eerst kregen we een inleidend college. ’s Middags moesten we presentaties voorbereiden over ethische dilemma’s in de journalistiek. Mijn groepje moest zich buigen over het interview dat Andries Knevel op 23 november 2004 hield met Abdul-Jabbar van de Ven. Deze bekeerde islamprediker had in het Rotterdams Dagblad gezegd dat hij het niet erg vond dat cineast Theo van Gogh dood was. Knevel ontfutselde hierop Van De Ven de uitspraak dat hij het ook niet erg zou vinden als Geert Wilders dood zou gaan. Dit bereikte hij pas na tamelijk agressief doorvragen. Mocht dit zomaar? Was Knevel verantwoordelijk voor de veiligheid van Wilders en Van De Ven?

Zelf zat ik ook met de prangende vraag: is het in tijden van maatschappelijke onrust überhaupt verantwoord om moslims in de studio uit te nodigen met de kennelijke bedoeling om ze extreme uitspraken te ontlokken? Het draagt in hoge mate bij aan de polarisatie van de samenleving. Het kwam me op kritiek van sommige medestudenten te staan. Je moet nieuws niet uit de weg gaan als het niet in je straatje past. Als je last hebt van idealen kun je beter een politieke partij beginnen, zo wierp men mij voor de voeten. Journalistieke onafhankelijkheid was het grote ideaal.

Natuurlijk vind ik niet dat journalisten mensen moeten indoctrineren met hun eigen idealen. Maar je kunt toch moeilijk ontkennen dat de journalistiek een maatschappelijk verantwoordelijkheid heeft. En dat journalisten onderdeel zijn van de maatschappij. Daarnaast wil ik ook journalist worden omdat ik geloof dat het vak kan bijdragen aan een wereld die iets beter is. Gewoon door een stukje onrecht te onthullen of door iets moois vast te leggen. Dat heeft niks te maken met indoctrinatie. Als journalist ben je nooit honderd procent onafhankelijk. Je maakt als burger deel uit van deze maatschappij. En dan heb je nog vrienden, familie en tig andere dingen die je beïnvloeden. Wees daar gewoon open over en probeer niet te krampachtig een onbereikbaar ideaal na te streven.

Dat is wat ik bedoel met kritisch-betrokken journalistiek. Kijk kritisch naar jezelf en anderen, maar doe je werk ook vanuit een gevoel van betrokkenheid met de wereld om je heen. Het lijkt me verstandig dat journalisten goed nadenken over de manier waarop ze over bijvoorbeeld de multiculturele samenleving schrijven. Daarbij hoeven ze zichzelf niet uit te vlakken, als ze maar verder durven kijken dan hun neus lang is.

Jolande Withuis in het Historisch Café

In Weest manlijk, zijt sterk. Pim Boellaard (1903-2001). Het leven van een verzetsheld beschrijft Jolande Withuis het leven van de niet zo bekende verzetsheld Pim Boellaard. Aan de hand van zijn dagboeken beschrijft Withuis hoe Boellaard oorlog en gevangenschap doorstond, hoe hij als trouwe vriend van prins Bernhard de crises rond het koningshuis beleefde en hoe hij zijn ingrijpende oorlogservaringen verwerkte. Wie was deze Pim Boellaard precies? En waarom verdient hij volgens Withuis het predikaat 'held'? Over deze en andere vragen interview ik Jolande Withuis aanstaande woensdag in het Historisch Café. Ook de andere onderdelen zijn de moeite meer dan waard, dus kom woensdag naar Café P96!

Nieuw Amsterdams Peil

'Ons' eerste nummer van Nieuw Amsterdams Peil is af! De komende weken maken we deze krant 'voor nieuwsgierige Amsterdammers' met onze opleiding. Voor dit nummer schreef ik een reportage over een proef met energiebesparende deuren in winkels en een nieuwsbericht over de nachtopvang van daklozen in de kou. Ook was ik eindredacteur van de redactie Leven. Daardoor pikte ik de eerste deadlinestress ook meteen mee. Nieuw Amsterdams Peil staat bomvol Amsterdams nieuws. Lees snel verder op: http://www.mediastudies.nl/nap

Waarom een blog?

De vrienden die ik de afgelopen maand vertelde dat ik overwoog om een blog bij te gaan houden keken mij aan met een mengeling van verbazing en vermaak. Ik heb mij namelijk regelmatig verzet tegen de moderne techniek. Lange tijd voelde ik weerzin tegen e-mail, mobiele telefoon, MSN en Hyves. De vooruitgang is echter zelfs voor een historica moeilijk te stuiten.

Tegenwoordig mail ik dagelijks en bel en sms ik er lustig op los. Ik gebruik weliswaar geen MSN, maar wel google talk. Mijn Hyvesaccount heb ik een jaartje geleden gewist, maar ik probeer sinds kort wel mijn weg te vinden op Facebook. Andere namen voor min of meer hetzelfde om mijn opportunisme te verbergen.

En nu ook een blog. Ik wil op deze plek stukjes die ik geslaagd vind online zetten. Ook is deze blog bedoeld als een plek voor reflectie op mijn vak. Over welk nieuws verbaas ik me of maak ik me boos? Voor welke journalistieke dilemma’s kom ik zelf te staan? Ik hoop in dit nieuwe jaar in ieder geval een keer per week een berichtje te posten. Dat is dan meteen mijn goede voornemen voor 2009. Op die manier oefen ik mijzelf in wat vrijer schrijven en wie weet zijn er mensen die het leuk vinden om af en toe eens iets van mijn hand te lezen.

Sinterklaas in Almere

In november woonde ik de intocht van Sinterklaas bij in Almere. Voor mijn studie maakte ik daarvoor de onderstaande reportage.

‘Nu hebben de kinderen wel genoeg gezien’

Door: Paula van Rooij

Almere - 15 nov. - ‘Kunnen de volwassenen gaan zitten? Dan kunnen de kinderen Sinterklaas straks goed zien,’ zegt Jeroen ‘Klokhuis’ Kramer via de speakers tegen de mensen die aanwezig zijn bij de intocht van Sinterklaas in de haven van Almere. Een groepje studenten gaat braaf zitten, maar niemand volgt het goede voorbeeld. Sterker nog: twee mannen van een jaar of 30 weigeren botweg. Ze komen uit Utrecht en gaan al tien jaar naar de landelijke intocht van Sinterklaas. ‘Zolang die ouders hun kinderen niet van hun schouders halen, blijf ik mooi staan. Anders zie ik Sinterklaas nooit.’

Rond het middaguur staat een enorme mensenmassa op de kade van de Havenkom die wordt omringd door moderne hoekige huizen. Onder hen ouders met kinderen, maar ook verrassend veel volwassenen zonder excuus. Ze wachten op de stoomboot. Ze duwen en dringen. Ook ouders en grootouders hebben weinig oog voor het belang van de kinderen. Zo beveelt een vrouw met kort grijs haar een zekere Isabella om van de schouders van haar vader af te komen. Vervolgens pakt ze de hand van het blonde meisje stevig beet en sleurt haar mee naar voren. Hierbij stuiten ze op een muur van mensen. Die gaan heus niet zomaar opzij. Isabella huilt hartverscheurend.

Dan komt de stoomboot in zicht. Hoewel, in zicht: met een beetje moeite is de mast te ontwaren. Tergend langzaam meert de boot aan. Als Sint Nicolaas om een uur of half één voet aan wal heeft gezet, schudt hij enkele kinderhanden. Daarna bestijgt hij zijn trouwe schimmel Amerigo. Het nut van een paard is evident. ‘Nu snap ik waarom Sinterklaas een paard heeft. Anders ziet hij niks,’ roept de een. ‘Nu hebben de kinderen wel genoeg gezien. Laat ze gaan zitten. Dan kunnen de volwassenen even kijken,’ roept een ander. Sinterklaas begint intussen onzichtbaar voor de meesten met een tocht te paard door de stad.

Onder het groepje studenten dat bereid was om te gaan zitten om het zicht van de kleine kinderen te verbeteren bevindt zich Erik. Hij studeert bouwkunde in Eindhoven en komt uit Almere. Als kind ging hij altijd naar de intocht van Sinterklaas in Almere Haven. Hij heeft afgesproken met studiegenoten Bastiaan en Barbara en schoolvriend Bram. Hij wilde het graag meemaken dat de Sint de stad van zijn kindertijd aandeed. Hij heeft echter amper wat gezien. Deze landelijke intocht steekt schraal af tegen zijn jeugdherinneringen. En nu is Sint alweer vertrokken voor een rondrit door de stad. Deze zal hem uiteindelijk naar de Markt brengen.

De studenten besluiten daarom om hun geluk op de Markt te beproeven. Wellicht zien ze daar wat meer van Sint en zijn Pieten. Via een paar kronkelige woonerven nemen ze een short cut. Binnen vijf minuten zijn ze op de Markt. Sinterklaas zal daar aan het einde van zijn tocht op een podium plaatsnemen om door de kinderen te worden toegejuicht. De Markt is een vierkant pleintje met een paar bomen, omringd door treurige nieuwbouwwinkels. Naast de bomenrij rechts van het podium staat een videoscherm. Daarop zien de studenten hoe Sinterklaas door de stad trekt en wat er op het podium gebeurt. Ze kunnen ook direct op het podium kijken. De afstand tussen de studenten en het podium is hooguit dertig meter. Toch kost het ze veel moeite om te begrijpen wat er daar gebeurt. De speakers die aan de bomen en lantaarnpalen naast het podium zijn vastgemaakt, zijn namelijk maar naar één kant gericht. En dat is nou net de kant waar de vrienden niet staan. Uiteindelijk begrijpen ze dat Jeroen met een Piet op zoek is naar een geschikte stoel voor Sinterklaas.

Ondanks de geestdrift van de kinderen die wel kunnen zien en horen wat er op het podium gebeurt, is het in de nabije omgeving van de twintigers maar een dooie boel. Om de stemming erin te krijgen zetten Erik cum suis blijmoedig Zie ginds komt de stoomboot in. De reactie valt tegen. Vijf ouders en hun kinderen zingen mee. Omdat Erik niet te spreken is over deze respons zingt hij ook Sinterklaas kapoentje en Zwarte Piet ging uit fietsen. Het animo van de ouders en kinderen om mee te zingen neemt alleen maar verder af. Hierop snoeren ook zijn vrienden hem de mond onder het mom ‘Je moet je moment kennen’.

Inmiddels is het dringen weer begonnen. Sinterklaas nadert namelijk vanaf de Marktgracht het podium. Als hij van zijn schimmel stapt, slagen de studenten er in om een glimp van de Sint op te vangen. Bastiaan en Barbara maken zelfs enkele foto’s van de goedheiligman. Sint wordt daarna hartelijk begroet door Jeroen en burgemeester Jorritsma. Blijkbaar hebben ze toch nog een stoel voor Sinterklaas gevonden. Wat er verder op het podium gebeurt is, is voor de vrienden niet te volgen. Toch lastig: Sint zonder geluid. Hierop besluiten ze maar te vertrekken. Zo hopen ze de grootste drukte in de pendelbussen voor te zijn. Vandaag hebben ze voor de tweede keer in hun leven het geloof in Sinterklaas verloren.